Ana səhifə

Rabva Semti İslâmî Dâvet Bürosu


Yüklə 1.83 Mb.
səhifə1/25
tarix11.06.2016
ölçüsü1.83 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   25


Edebu'l-Mufred

AHLAK HADİSLERİ


] Türkçe [

أحاديث الأدب المفرد في الأخلاق

[باللغة التركية ]

Buhârî


الإمام البخاري

Tetkik eden: Muhammed Şahin

مراجعة: محمد مسلم شاهين

Rabva Semti İslâmî Dâvet Bürosu

المكتب التعاوني للدعوة وتوعية الجاليات بالربوة بمدينة الرياض

1432 - 2010

 




ANAYA, BABAYA İYİLİK ETMEK

1. Allah Tealâ: “Biz, insana, ana-babasına iyilik etmesini emrettik” buyuruyor (el-Ankebût, 29/8)

Abdullah İbni Mes’ud anlatmış ve şöyle demiştir:

“Peygamber (s.a.v.)’e sordum ki, amellerin hangisi, şanı aziz ve yüce olan Allah’a daha sevgilidir?

Buyurdular ki:

- (Müstahab olan) vaktinde namaz kılmak.

- Sonra hangisidir? dedim

- Sonra, ana-babaya iyilik etmek, dedi.

- Sonra hangisidir? dedim

- Sonra, Allah yolunda cihad etmektir” dedi.

2. Abdullah İbni Ömer şöyle buyurmuştur:

“Rabb’ın rızası, babanın rızasındadır ve Rabb’ın gazabı da babanın gazabındadır.”



ANAYA İYİLİK ETMEK

3. Hakîm’in babası Muaviye İbni Hayde anlatıyor:

“-Dedim ki, ya Rasûlullah; kime iyilik edeyim?

- Annene, dedi. Kime iyilik edeyim? dedim.

- Annene, dedi. Kime iyilik edeyim? dedim.

- Annene, dedi. Kime iyilik edeyim? dedim.

- Babana; sonra en yakına, ondan sonra en yakına... dedi.”



4. Atâ b. Yesâr’dan rivayet edildiğine göre bir adam İbn Abbâs (r.a)’a gelerek şöyle dedi:

- “Ben bir kadına talip oldum, benimle nikâhlanmayı kabul etmedi. Sonra başka birisi ona talip oldu; onunla nikâhlanmak istedi. Bunun üzerine onu kıskandım ve öldürdüm. Benim için bir tevbe yolu var mıdır?”

- İbn Abbâs, “Annen hayatta mı?” diye sordu. Adam,

- “Hayır” diye cevap verdi. İbn Abbâs şöyle dedi:

- “Aziz ve Celil olan Allah’a tevbe et ve O’na yaklaşmak için gücün yettiğince gayret göster.”

Atâ b. Yesâr diyor ki: “Bunun üzerine İbn Abbâs’ın yanına giderek, “O adamın annesinin hayatta olup olmadığını niçin sordun?” dedim. Şöyle cevap verdi:

-“Kişiyi, annesine iyilikte bulunmaktan daha fazla Allah azze ve celleye yaklaştıracak bir amel bilmiyorum.”

BABAYA İYİLİK ETMEK

5. Ebû Hureyre’nin (r.a) şöyle dediği rivayet edilmiştir: “Bir sordu:

- Ey Allah’ın Rasûlü, kime iyilik edeyim? Hz. Peygamber:

- Annene, dedi. Sonra kime? dedi. Hz. Peygamber:

- Annene, dedi. Sonra kime? dedi. Hz. Peygamber:

- Annene, dedi. Sonra kime? dedi. Hz. Peygamber:

- Babana,” dedi.



6. Ebû Hureyre’den rivayet edilmiştir:

Allah’ın Peygamber (s.a.v.)’e bir adam geldi de şöyle dedi:

“- Bana ne emredersin?”

Hz. Peygamber (s.a.v.):

“- Annene iyilik etmeyi” dedi. Yine (adam) tekrarladı.

Hz. Peygamber (s.a.v.):

“- Annene iyilik etmeyi” dedi. Sonra dördüncü defa tekrarladı.

Hz. Peygamber (s.a.v.):

“- Annene iyilik etmeyi” dedi. Yine (adam) tekrarladı.

Hz. Peygamber (s.a.v.):

“- Annene iyilik etmeyi” dedi. Sonra beşinci defa tekrarladı.

Hz. Peygamber (s.a.v.):

“- Babaya iyilik etmeyi” dedi.

ZULÜM ETSELER BİLE, ANA-BABAYA İYİLİK ETMEK

7. İbn-i Abbas’dan rivayet edildiğine göre, şöyle demiştir:

“- Müslüman ana-babaya sahip olan bir müslüman, Allah’tan sevab bekleyerek onların hizmetinde bulunursa, Allah ona muhakkak Cennet’ten iki kapı açar. Eğer ana-babadan biri bulunursa, bir kapı açar. Eğer onlardan birini kızdırırsa (gazaba getirirse), onun rızasını kazanmadıkça, Allah o çocuktan razı olmaz.” İbn-i Abbas’a soruldu:

-Eğer ana-baba, o çocuğa zulüm etmiş olsalar da mı?

“- Çocuğa (dünya işlerinde) zulüm etmiş olsalar dahi (rızalarını almadıkça, Allah ondan razı olmaz), cevabını verdi.



8. Taysele İbn-i Meyyas’dan rivayet edildiğine göre şöyle demiştir:

“-Necdetgiller’le beraberdim. Büyük günahlardan olduklarını zannettiğim bir takım günahlar işlemiştim. Bunu İbn-i Ömer’e anlattım. İbn-i Ömer:

“-Onlar hangi günahlardır,” diye sordu. Ben de şu ve şudur, dedim.

“- Bu anlattıkların büyük günahlardan değildir. Büyük günahlar şu dokuz şeydir:

1. Allah’a ortak koşmak (Allah’tan başkasına ibadet etmek, Allah’tan başkasını ilâh kabul etmek)

2. Adam öldürmek,

3. Savaşta düşman karşısından kaçmak,

4. İffetli kadına zina iftirasında bulunmak,

5. Faiz almak,

6. Yetim malı yemek,

7. Mescid-i Haram’da günah işlemek

8. İnsanı alaya ve maskaralığa alanın günahı,

9. Kendilerine isyan edilen ana-babanın ağlaması (bunları ağlatan çocuğun günahı)”

İbn-i Ömer bana dedi ki:

“-Cehennemden korkar mısın ve Cennet’e girmek ister misin?”

Ben:


“-Evet, vallahi” dedim. Bana sordu:

“-Ana-baban hayatta mı?”

“-Yanımda yalnız annem var,” dedim.

“-Allah’a yemin ederim ki, eğer annene yumuşak söz söylersen ve ona yemek yedirirsen, büyük günahlardan sakındıkça, muhakkak Cennet’e girersin,” dedi.



9. Urve’den rivayet edildiğine göre, (Ana-bananı her ikisine acıyarak tevazu kanadını indir (el-İsrâ, 17/24) ayet-i kerimesinin tefsirinde şöyle demiştir:

“-Ana-bananı sevmiş oldukları herhangi (meşrû) bir şeyi yerine getirmekten kaçınma.”



ANA-BABA HAKKINI ÖDEMEK

10. Ebû Hureyre’den rivayet edildiğine göre, Hazreti Peygamber (s.a.v.) şöyle buyurmuştur:

“-Çocuk, hiçbir iyilikle babanın hakkını deyemez; ancak onu köle olarak bulur da onu satın alarak hürriyetine kavuşturursa öder.”



11. Ebû Mûsa el-Eş’arî’nin oğlu Ebû Burde’den rivayet edildiğine göre, şöyle anlatmıştır:

“-İbn-i ömer, Yemenli bir adamın, sırtında annesini taşıyarak Kâbe’yi tavaf ederken şöyle demekte olduğuna şahit oldu:

“Annemin zelil bir devesiyim ben;

(Başka) binekleri usansa da usanmam ben.”

Sonra (Yemenli) dedi ki:

“-Ey İbn-i Ömer, annemin hakkını ödemiş oldum mu, dersin?”

İbn-i Ömer, “Hayır!” dedi. Tek bir “Ah!” çekmesini dahi karşılayamadın.

Sonra İbn-i Ömer tavafını bitirip Makam-ı İbrahim’e geldi de (orada) iki rekât namaz kıldı. Sonra şöyle dedi:

“-Ey Ebû Mûsa’nın oğlu (Ebû Bürde)! Her (tavaf sonunda kılınan) iki rek’at namaz, kendilerinden önceki günahları örterler.”

12. Akîl’in azadlısı Ebû Mürre şöyle anlatmıştır:

“-Halife Mervan, (haz farîzasını edâ gibi bir işi için Medîne’den dışarı çıktığı zaman) Ebû Hureyre hazretlerini yerine vekil bırakırdı. Ebû Hureyre, Medine civarında Zü’l-Huleyfe adındaki yerde otururdu. Annesi bir evde, kendisi de başka bir evde ikâmet ederdi. Evden çıkıp gideceği zaman, annesinin kapısında durup şöyle derdi:

“-Esselâmu aleyki = Selâm üzerine olsun, ey anneciğim; Allah’ın rahmeti de bereketleri de... (üzerine olsun)”

Annesi de şöyle dedi:

“-Senin de üzerine olsun selâm, ey yavrum; Allah’ın rahmeti de bereketleri de...”

Sonra şöyle derdi:

“-Beni küçükken (şefkatle) nasıl yetiştirip terbiye ettinse, Allah da sana merhamet etsin.”

Annesi şu cevabı verirdi:

“-Yaşlı halimde bana (acıyarak) nasıl iyilik ve ihsan ettinse, Allah da sana merhamet etsin?”

Sonra (Ebû Hureyre), evine döneceği zaman aynı şeyi yapardı.



13. Abdullah İbn-i Amir şöyle anlatmıştır:

Ebeveynini ağlar halde bırakıp da hicret etmek için, Hz. Peygamber (s.a.v.)’e teslimiyet gösteren, (ona bey’at eden) bir adam geldi.

Hz. Peygamber o adama dedi ki:

“Ana-babana dön, onları nasıl ağlattınsa, onları güldür ve sevindir.”

 14. Ebû Hazim’den nakledildiğine göre;

Ebu Talib’in kızı Ümmü Hanî’nin azadlısı Ebû Mürre kendisine şu haberi vermiştir: Ebû Mürre, binitli olarak Ebû Hureyre ile birlikte onan AKİK’deki arazisine gitmişti. Ebû Hureyre, kendisine ait yere vardığı zaman, yüksek sesi ile şöyle çağırmıştı:

“-Allah’ın selâmı, rahmeti ve bereketleri üzerine olsun”

Ebû Hureyre; annesine:

“-Küçük yaşımda beni nasıl (merhametle) terbiye edip yetiştirdinse, allah da sana merhamet etsin.”

Annesi cevap veriyordu:

“-Yavrum, seni de Allah hayırla mükâfatlandırsın ve ihtiyar yaşımda bana iyilik ve ihsanda bulunduğun (ve beni razı ettiğin) gibi, Allah senden razı olsun.”

15. Ebû Bekre, Hz. Peygamber (s.a.v.)’in şöyle buyurduğunu anlatmıştır:

-“Size büyük günahların en büyüğünü bildireyim mi?” (Bu sözü üç defa tekrarladılar).

Ashab: “Evet ya Rasûlullah” dediler. Buyurdular ki:

“-Allah’a ortak koşmak ve ana-babaya isyan etmek.”

Sonra Hz. Peygamber yaslanmışken oturdular.

“- Dikkat edin! Yalan söylemek de...”

Bu sözü tekrar ediyorlardı, hatta (üzülmesin diye, kendi kendime) “Artık söylemeseydi” temennisinde bulunmuştum.

16. Muğiyre İbn-i Şu’be’nin kâtibi Verrad’dan rivayet edildiğine göre şöyle demiştir:

“- Muaviye, Muğiyre’ye mektup yazdı ki, Rasûlullah (s.a.v.)’den işittiğin şeyden bana yaz.”

Verrad yine şöyle dedi:

- Muğiyre bana yazdırdı, ben de elimle şunu yazdım:

“- Ben Hz. Peygamber’in, çok sormaktan (ve dilenmekten), malı zayi’ etmekten dedi-kodudan alıkoyduğunu (bunları yasakladığını) kendisinden işittim.”

17. Ebu’t-Tufeyl’den rivayet edildiğine göre şöyle demiştir:

“-Hz. Ali’ye soruldu ki, Hz. Peygamber (s.a.v.), bütün insanlara söylemediği bir şeyi, size özel olarak bildirdi mi?”

Hz. Ali, şu cevabı verdi:

“-Rasûlullah (s.a.v.) bütün insanlara ait kılmaksızın, bize özel olarak bir şey söylemedi; yalnız şu kılıcımın kınında bulunan (kağıttakiler) müstesna...”

Sonra (kılıcının kınından) bir sayfa çıkardı, orada şu yazılıydı:

“- Allah adından başkasına (putlara veya şahıslara) hayvan kesene Allah lânet etsin. Arazinin sınır taşlarını çalana Allah lânet etsin. Ana-babasına lânet edene Allah lânet etsin.  Bir fesatçıyı himaye edene Allah lânet etsin.”

 18. Ebu’d-Derdâ şöyle demiştir:

“Rasûlullah (s.a.v.) bana şu dokuz şeyi emretmiştir:

1. Parça parça doğransın veya ateşte pişirilsen bile, Allah’a hiçbir şeyi ortak etme.

2. Kasden (özür olmaksızın) farz namazı asla terk etme; onu kasden terk edenden Allah’ın himayesi kalkmış olur.

3. Asla şarap içme, çünkü o, her kötülüğün anahtarıdır.

4. Ana-babaya itaat et.

5. Yerinden çıkmanı emrederlerse (çıkmana izin verirlerse), onların rızasını kazanmak için çık.

6. Kendini haklı zannetsen bile, başındaki idarecilerle çekişme (onlara Müslüman oldukları müddet karşı çıkma)

7. Arkadaşların kaçsa ve helâk dahi olacak olsan, sen muharebeden kaçma.

8. Zenginliğinden ailene yedir ve harca.

9. Ailene kırbacını kaldırma; onları Aziz ve Celil olan Allah hakkı için korkut.”

19. Rivayet edildiğine göre Abdullah İbn Amr şöyle dedi:

Bir adam Peygamber (s.a.v.)’e geldi ve şöyle söyledi:

“- Ana-babamı ağlar bırakarak hicret etmek üzere senin emrini almağa geldim. (Hz. Peygamber ona) dedi ki:

“- Onlara dön, onları nasıl ağlattınsa, öylece onları sevindir, güldür.”

 20. Abdullah İbn-i Amr dedi ki, cihada gitmek isteyen bir adam Peygamber (s.a.v.)’e geldi. (Hz. Peygamber ona sorarak) şöyle dedi:

“- Ebeveynin hayatta mı?” (O adam da): “Evet!” dedi. Bunun üzerine Hz. Peygamber:

(Madem ki Müslüman ana-baban var,) onlar için gayret et, çalış. (Kendilerine iyilik ve ihsan et); buyurdu.”

21. Ebû Hureyre’den rivayet edildiğine göre, Peygamber (s.a.v.) şöyle buyurdu:

“- Yazıklar olsun o kimseye, yazıklar olsun o kimseye, yazıklar olsun o kimseye…”

Ashab:

“-Ya Rasûlullah kimdir o?” dediler.



Hazreti Peygamber:

“- O kimsedir ki, yanında ana-babasına, yahud bunlardan birine ihtiyarlık erişmiş de Cehenneme girmiştir.” Buyurdu.

 22.  Sehl’in babası Muaz’dan rivayet edildiğine göre şöyle demiştir: Peygamber (s.a.v.) dedi ki:

“- Ana-babasına iyilik edene Cennet olsun, Azîz ve Celîl olan Allah onun ömrüne bereket versin (ömrünü çoğaltsın.)”



23. Allah Azze ve Celle’nin:

“- Eğer ana-babadan biri veya ikisi senin yanında ihtiyarlık haline ulaşırsa, sakın onlara öf bile deme ve onları azarlama. İkisine de acıyarak tevazu kanadını indir ve şöyle de:

“- Ey Rabbim! Onlar, beni küçükken (merhametle) terbiye edip yetiştirdikleri gibi, sen de kendilerine merhamet et. (el-İsra, 17/23-24)” ayet-i kerimesini, Berâe (Tevbe) Sûresinde olan:

“-Müşriklerin Cehennemlik oldukları müminlere belli olduktan sonra -bunlar akraba bile olsalar- artık onlar için ne peygamberin, ne de mümin olanların mağfiret dilemeleri yoktur (et-Tevbe, 9/113)” ayet-i kerime nesih ettiğini = hükmünü kaldırdığını İbn-i Abbas anlatmıştır.



MÜŞRİK ANA-BABAYA İYİLİK ETMEK

24. Sa’d İbn-i Ebu Vakkas’dan rivayet edildiğine göre şöyle demiştir:

“- Benim hakkımda, Allah Tealâ’nın kitabından dört âyet nazil oldu. Annem, ben Hazreti Muhammed (s.a.v.)’den (dininden) ayrılmadıkça, yemeğe ve içmeye yemin etmişti.” Bunun üzerine Allah (cc) şu ayeti inzal etti:

“- Eğer ana-baban, bilmediğin (benimsemediğin şirkten) bir şeyi, bana ortak koşman için seni zorlarlarsa, bu takdirde kendilerine itaat etme. Onlara dünyada iyi bir şekilde sahiblik et. (Günah olmayan işlerde onlara yardımcı ol, itaat et.” (Lokman/15)

(İkincisi): Ben (savaş ganimetinden) çok hoşuma giden bir kılıç almıştım. Dedim ki, Ey Allah’ın Rasûlü! Bunu bana hibe et. Arkasından:

“- Ey Rasûlüm, sana ganimet malından soruyorlar…” (el-Enfal, 8/1)

(Üçüncüsü): Ben hastalanmıştım. Rasûlullah (s.a.v.) bana geldi. Dedim ki, Ey Allah’ın Rasûlü! Ben malımı bölmek istiyorum, yarısı vasiyet edeyim mi?” Peygamber:

“- Hayır!” dedi. Üçte birini, dedim Hazreti Peygamber sükût etti. Bundan sonra üçte bir vasiyyet caiz oldu.

(Dördüncüsü): Ensar’dan bir topluluk ile şarap içmiştim. Bunlardan bir adam, (Mekke yolu üzerinde) Lehyey Cemel adındaki yerde burnuma vurdu. Ben de (şikayet için) Peygamber (s.a.v.)’e  vardım. Bunun üzerine Allah (cc) şarabı haram kılan ayeti inzal etti. (el-Bakara, 2/219).



24. Hazret-i Ebû Bekir’in kızı Esma’dan:

“- Peygamber (s.a.v.)’in (Hudeybiye) muahedesi zamanında, annem (kendisine iyilik ve ihsan etmeme) rağbet eder olduğu halde bana geldi. Ben de Peygamber (s.a.v.)’e sordum: Ona iyilik edeyim mi (hediyelik bir şey vereyim mi)?

Hz. Peygamber: “Evet” buyurdu.

İbn-i Uyeyne demiştir ki:

Ba hâdise üzerine:

“- Allah, din hususunda sizinle savaşmamış, sizi yurtlarınızdan da çıkarmamış kimselere sadâkat göstermenizden, onlara iyilik etmenizden, onlara adalet yapmanızdan sizi yasaklamaz. Çünkü Allah, adalet yapanları sever.” (el- Mümtehine, 60/8) ayetini Allah (cc) indirdi.

 26. İbn-i Ömer’in şöyle dediği işitilmiştir:

“- Hz. Ömer (ra), satılmakta olan ipek işlemeli bir elbise gördü. (Hz. Peygambere hitaben):

“- Ya Rasûlullah; bu elbiseyi satın al, Cuma günü ve heyetler sana geldiğinde onu giyersin, dedi. Hz. Peygamber:

“- Bunu ancak (ahirette) nasîbi olmayan kimse giyer; buyurdu. Sonra Hz. Peygambere bu elbiselerden verildi. Hz. Ömer’e (bunlardan) bir elbise gönderdi. Hz. Ömer dedi ki, (Ya Rasûlullah) ben bu elbiseyi nasıl giyeyim, zira bu elbise hakkında söylenmesi gerekli şeyi söylemiştin Hz. Peygamber:

“- Ben onu, giymen için sana vermedim. Onu satarsın, yahut (Müslüman olmayan birine) giydirirsin” buyurdu. Bunun üzerine, Hz. Ömer, henüz Müslüman olmamış Mekke’de (ana bir yahut süt) kardeşine o elbiseyi gönderdi.”

ANA BABAYA SÖVÜLMEZ

27. Abdullah İbn-i Amr’ın şöyle dediği rivayet edilmiştir:

Hz. Peygamber (s.a.v.) buyurdu ki:

“- Adamın ana-babasına sövmesi, büyük günahlardandır.”

Ashab:


“-Nasıl söver,” dediler.

Hz. Peygamber:

“- Bir kimse, bir adama kötü söz söyler (söver) de tutar bu adam, o kimsenin ana ve babasına söver” buyurdu.

 28.  Abdullah İbn-i’l-As’ın şöyle dediği rivayet edilmiştir:

“-Babasının sövülmesine insanın sebep olması, Allah katında büyük günahlardandır.”

ANA-BABAYA EZİYET ETMENİN CEZASI

29. Ebû Bekre, Peygamber (s.a.v.)’in şöyle dediğini anlatmıştır:

“(Adil ve Müslüman idareciye) karşı çıkmak, akrabalarla iygiyi kesmek günahından daha çok dünyada cezası peşin verilmeye lâyık hiçbir günah yoktur; âhirette bu günah sahibi için hazırlanmış olan azab olmakla beraber…”



30. İmran İbn-i Hüsayn’ın şöyle dediği rivayet edilmiştir:

Rasûlullah (s.a.v.) dedi ki:

“- Zina, şarap içmek ve çalmak hakkında ne dersiniz?”

Biz, en iyi bilen Allah ve Rasûlüdür, dedik. Peygamber:

“- Onlar çok çirkin şeylerdir; ve onlarda (öldürmek, döğmek ve el kesmek gibi) cezalar var. Dikkat edin! Ben size büyük günahların en büyüğünü bildireyim mi?: Azîz ve Yüce olan Allah’a ortak koşmak (müşrik olmak), ana-babaya asî olmak.” Dedi. Bunları söylerken yaslanmıştı, sonra doğruldu da dedi ki:

“- Yalan söylemek (yalan yere şahitlik etmek) de…”



ANA-BABANIN AĞLAMASI

31.  İbn-i Ömer’in şöyle dediği rivayet edilmiştir:

“Ana-babayı ağlatmak, (onlara) isyan etmektir ve büyük günahlardandır.”



ANA-BABANIN DUASI

32. Ebû Cafer’den rivayet edildiğine göre, Ebû Hureyre’nin şöyle dediğini işitmiştir:

Peygamber (s.a.v.) buyurdu ki:

“- Üç kimsenin duası, makbul dualardır, bunların kabul edilişinde şüphe yoktur: Zulme uğrayanın duası, yolcunun (misafirin) duası, ana babanın çocuklarına duası.”

33. Ebû Hureyre’den

Rasûlullah (s.a.v.)’in şöyle dediğini işittim:

“- İnsanlardan hiçbir çocuk beşikte konuşmamıştır; yalnız Meryem’in oğlu İsa (a.s) ile Cureyc’in (beşikte dile gelen)  sahibi konuşmuştur.”

(Ashab tarafından Peygambere) soruldu:

“- Ey Allah’ın Peygamberi! Cüreyc’in yardımcısı kimdir?”

Peygamber dedi ki:

“Cüreyc, kendisine ait bir manastırda (inzivaya çekilip ibadet eden) rahip bir kimse idi. Manastırının altında barınan bir sığır çobanı vardı. Köy halkından bir kadın da, bu çobana gelirdi. Bir gün, Cüreyc namaz kılarken annesi gelip: “Ey Cüreyc!” (diye ona) seslendi. Cüreyc namazda iken kendi kendine: “Anneme mi (cevap vereyim), namazıma mı (devam edeyim?)” dedi. Namazını seçmeyi (ona devam etmeyi) uygun buldu. Sonra annesi ikinci defa ona seslendi. Yine Cüreyc kendi kendine: “anneme mi, namazıma mı?” dedi. Namazını seçmeyi uygun buldu. Sonra üçüncü defa annesi ona bağırdı. Cüreyc: “Anneme mi, namazıma mı?” dedi. Yine namazını tercih etmeyi uygun gördü. Annesine cevap vermeyince, annesi (ona beddua ederek) şöyle dedi: “Ey Cüreyc! Fahişelerin yüzüne bakmadıkça, Allah senin canını almasın.” Sonra kadıncağız döndü gitti. Bir müddet sonra (sığır çobanına gidip gelmekte olan) o kadın (gayrı meşru) doğurduğu çocuklak Melik’e getirildi, (dava edildi). Melik sordu: “Bu çocuk kimden?” kadın: “Cüreyc’den”, dedi. Melik yine sordu “Manastırın sahibinden mi?” Kadın: “Evet” dedi. Melik:

“-Manastırını yıkın ve onu, bana getirin” dedi.

Baltalarla manastırına vurarak onu yıktılar. Cüreyc’in kolunu, boynuna iple bağladılar ve onu götürdüler. Fahişelerin karşısına çıkarıldı. Cüreyc fahişeleri gördü de gülümsedi. Onlar da, insanlar içerisinde Cüreyc’e bakıyorlardı.

Melik, Cüreyc’e sordu:

“-Bu kadın ne iddia ediyor?” Cüreyc: “Ne iddia ediyor” deyince, Melik: “İddia ediyor ki, çocuğu sendendir” Cüreyc, kadına sordu:

“- Sen böyle mi iddia ediyorsun?” Kadın: “Evet” dedi. Cüreyc:

“- bu çocuk nerede dedi” dedi. “İşte o, kadının kucağında”, dediler. Cüreyc, çocuğa dönüp sordu: “Senin ban kim?” Çocuk: “Sığır çobanı” dedi. (Cüreyc’in iftiraya uğradğı anlaşılınca) Melik dedi ki:

“- Senin manastırını altından yapalım mı?” Cüreyc: “Hayır” dedi.

“- Gümüşten yapalım mı? dedi. Cüreyc: “Hayır” dedi. Melik:

“- O halde onu nasıl yapalım?” dedi… Cüreyc: “Onu eskiden olduğu gibi yapın” dedi. “Hangi şeye gülümsedin” diye Melik sordu: Cüreyc:

“_ Hatırladığım bir işe, annemin bedduası bana erişti” dedi. Sonra başından geçen hadiseyi, onlara anlattı.”

HRİSTİYAN ANNEYE İSLÂM’I ARZ ETMEK

34. Ebû Hureyre’nin şöyle dediği işitilmiştir:

“- Beni dinleyen, Yahudî ve Hıristiyan, kim olursa olsun, muhakkak beni sevmiştir. Çünkü (henüz İslâmı kabul etmemiş olan) annemin Müslüman olmasını istiyordum da, o kabul etmiyordu. Ben ona, “İslâm’ı kabul et) dedim, o kaçındı. Bunun üzerine Peygamber (s.a.v.)’e gittim ve dedim ki:

“Annem için Allah’a dua et” O da dua etti. Sonra anneme döndüm. Kapıyı üzerine kilitlemişti.”

“- Ey Ebû Hureyre! Ben Müslüman oldum.” Ben de (olanı) Peygamber (s.a.v.)’e haber verdim ve dedim ki:

“- Benim için ve annem için Allah’a dua et.”

Hz. Peygamber şöyle buyurdu:

“- Allah’ım! Kulun Ebû Hureyre’yi ve annesini insanlara sevdir.”

EBEVEYNE, ÖLÜMLERİNDEN SONRA İYİLİK ETMEK

35. Ebû Üseyd’in insanlara anlatarak şöyle dediği işitilmiştir:

- Peygamber (s.a.v.)’in yanında idik. Bir adam dedi ki:

“- Ey Allah’ın Rasûlü, ebeveynim öldükten sonra, onlara iyilik edebileceğim bir iyilik kaldı mı?”

Peygamber şöyle buyurdu:

“- Evet, dört haslet vardır:

1. Onlara hayır duada bulunmak ve onlara mağfiret dilemek.

2. Vasiyyetlerini yerine getirmek

3. Onların sadık arkadaşlarına ikram etmek

4. Akrabaya sılâ (iyilik) etmek ki, sana akrabalık ancak onların nesebi tarafından gelir.”

36. Ebû Hureyre şöyle demiştir:

“- Ölümden sonra, ölünün derecesi yükseltilir. Ölü der ki: “Ey Rabbim!  Bu (güzel) şey nedir)” Ona: Çocuğıun, senin için istiğfar etti (Allah’tan mağfiret diledi), denir.”

 37. Muhammed İbn-i Sîrîn anlatıyor:

“- Bir gece, Ebû Hureyre’nin yanında idik, şöyle demişti:

“- Allahım! Ebû Hureyre’nin, annesine ve bunlar için af dileyenlere sen mağfiret buyur.” Muhammed İbn-i Sîrîn dedi ki:

“- Biz Ebû Hureyre’nin duasına girelim deyi, kendisine ve annesine Allah’tan mağfiret diliyoruz.”



38. Ebû Hureyre’den: Rasûlullah (s.a.v.) şöyle dedi:

“- Kul vefat edince, bütün amellerinin sevabı kesilir; üç ameli müstesnadır. (Bunlardan birincisi) Sadak-i cariyedir. (İkincisi) Kendisi ile faydalanılan şerefli bir ilimdir. (Üçüncüsü) Kendisine dua eden Salih çocuktur.”



39. İbn-i Abbas’tan rivayet edildiğine göre, bir adam şöyle dedi:

“- Ey Allah’ın Rasûlü! Benim annem vefat etti ve vasıyyette bulunmadı. Onun adına sadaka vermem, kendisine fayda verir mi?”

Peygamber:

“- Evet” dedi.



BABASININ İYİLİK ETTİĞİ KİMSEYE, EVLÂDIN İYİLİK ETMESİ

40. Hazret-i Ömer’in oğlundan rivayet edildiğine göre, bir yolculukta Hz. Ömer’in oğlu (İbn-i Ömer) bir Bedevî’ye tesadüf etti. Bu Bedevî’nin babası, Hz. Ömer (ra)’ın dostu idi. Bedevî dedi ki, sen falânın oğlu değil misin? O da: “Evet!” dedi. Bunun üzerine İbn-i Ömer, yedekte bulundurduğu bir merkebin ona verilmesini emretti ve başından da sağırığı çıkararak ona verdi. İbn-i Ömer’in beraberinde olanlardan biri: “(Bedevîler kanaatkârdır, aza razı olurlar) ona iki dirhem para yetmez miydi?” dedi. İbn-i Ömer dedi ki, Peygamber (s.a.v.) şöyle buyurdu:

“- Babanın dostunu gözet (ona ikram et ve sevgi göster). Onunla ilgiyi kesme, yoksa Allah (iman) nurunu söndürür.”



41.  İbn-i Ömer’den Rasûlullah (s.a.v.)’in şöyle buyurdu rivâyet edilmiştir:

“- İyiliklerin en iyisi, babasının dostu olanlara, kişinin iyilik etmesidir.”


  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   25


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©kagiz.org 2016
rəhbərliyinə müraciət