Ana səhifə

MƏNƏVİyyat və MÜASİRLİK


Yüklə 246.37 Kb.
tarix17.06.2016
ölçüsü246.37 Kb.



MƏNƏVİYYAT VƏ MÜASİRLİK
Müasirlik mənəviyyatın

zamana uyğunlaşmış üst qatıdır.

Əbu Turxan


İnsan, bir tərəfdən, xarici mühitlə əlaqə xüsusiyyətləri, digər tə­rəf­dən özünəməxsus daxili xüsusiyyətləri ilə səciyyələnir. Hər bir insan bio­loji varlıq olaraq lap ya­ra­nış­dan daşıyıcısı olduğu genlərdə kod­laş­dı­rılmış olur. Gen­lər­də onun fiziki-cismani imkanlarının, sağlamlıq də­rə­cəsinin, hətta intellektual və bir sıra mənəvi-psixoloji xü­su­siy­yət­lə­ri­nin əsası qoyulmuş olur. Sonrakı həya­tı boyu insanın sağlamlığı, cis­ma­ni-bioloji varlığı xarici təbii mühit­dən, orqanizmin daxil olduğu fi­zi­ki və bioloji əlaqələrdən asılı ola­raq dəyişir. Bu mənada insan or­qa­niz­mi hər bir mərhələdə ilkin genetik imkanlarla xarici təbii mühitin əla­qəsi və hətta mübarizəsi şəraitində formalaşır.

Lakin insan sadəcə cismani-bioloji varlıq deyil və onu əhatə edən mühit də sadəcə təbii mühit deyil. İnsan həm də sosial varlıq ola­raq digər insanlarla və ümumən cəmiyyətlə qarşılıqlı əlaqəyə girir və bu əlaqələr onun formalaşmasına ciddi təsir göstərir. Bu mənada insa­nın ekologiyası bioloji ekologiya ilə yanaşı sosial və mənəvi eko­lo­gi­yanı da əhatə edir.

İnsanın mənəviyyatı, bir tərəfdən, genetik əsaslara malik olsa da, əsasən sosial-mənəvi mühitin təsiri ilə formalaşır. Burada cəmiy­yə­tin mədəni-mənəvi həyatı, insanın yetişdiyi mühitin kulturoloji as­pekt­lə­ri mühüm rol oynayır.

İnsanın formalaşdığı ictimai mühit mövcud dəyərlər sistemi, so­sial və hüquqi normalar, mövcud dövlət quruluşu, iqtisadi müna­si­bət­lər, ailə münasibətləri, təh­sis sistemi və s. bu kimi elementlərin sin­te­zindən iba­rətdir. Mədəni-mənəvi mühit isə cəmiyyətin müvafiq ra­kur­­su ilə yanaşı əvvəlki nəsillərdən qalmış sənət əsərləri, xüsusən, bədii ədəbiyyat və kinonun təsiri ilə formalaşır. Bütün bunlar insanların bir mütəxəssis və bir vətəndaş kimi yetişməsində mühüm rol oynayır.

Fiziki-bioloji ekologiyada olduğu kimi sosial-mənəvi ekologi­ya­da da böhran baş verə bilər. Ona görə də sosial-mənəvi mühitin saf­lı­ğının qorunması dövrün qlobal problemlərindən biridir. Bayağı mə­də­niyyətin ayaq açıb yeridiyi, xarici ölkələrdən milli-mənəvi mühi­ti­mi­zə yabançı olan təsirlərinin gücləndiyi bir vaxtda sosial-mənəvi ekolo­gi­yanın problemlərini öyrənmək və lazım gəldikdə həyəcan təbili çal­maq lazımdır.

Bu gün mədəni-mənəvi köklərimizə qayıdış istiqamətində, mil­li mənsubiyyətin təkcə formal surətdə deyil, həm də məzmun baxı­mın­dan təsbit olunması uğrunda aparılan mübarizə həm də elmi-nəzə­ri əsaslara malik olmalıdır. Xüsusən televiziyanın, mətbuatın milli mə­nə­viyyata yad elementlərlə dolduğu bir vaxtda mənəvi mühitin qo­run­ması problemi çox aktualdır. Burada milli özünüdərk prosesi ilə özü­nü qoruma instinktinin vəhdə­tindən çıxış etmək lazımdır. İnstinkt əsa­sən psixik-bioloji anlayış olsa da biz burada sosial instinktdən bəhs edi­rik. Yəni ictimai həyatımıza kənardan daxil olan yad təsirlər­dən qo­runmaq üçün bu gün gənclərimizdə sosial özünü­müdafiə instinkti for­malaşdırılmalıdır.

Müasir dövrdə ən aktual problemlərdən biri milli özünütəcrid və qloballaşma arasındakı optimal nisbətin tapılmasıdır. Qloballaşma prosesi elm, texnika, texnolo­giya ilə – ümumbəşəri dəyərlərlə yanaşı mil­li kimliyi müəyyən edən mədəni-mənəvi amillərə də sirayət etməyə cəhd göstərir. İstər düşünülmüş şəkildə, istərsə də qərəzsiz olaraq – fər­­qi yoxdur. Belə bir şəraitdə ilk növbə­də nələri qorumaq lazım oldu­ğu­­nu, məhz hansı məsələlərdə məqsədyönlü surətdə ənənəçi, kon­ser­va­tor olmağın labüdlüyünü məhz ziyalılar müəyyənləşdirmə­lidir. Yeri gəl­­mişkən əsrin əvvəlində bizim böyük ziyalıla­rımız orientir kimi “türk­­çülük, islamçılıq və müasirliyin vəhdəti” prinsipini tövsiyə edir­dilər.

Bizcə, ilk növbədə meyarlar müəyyənləşməlidir. İdeal halda biz özümüzü necə təsəvvür edirik və ya bizim milli-mənəvi idealımız nədən ibarətdir? İndi biz hansı real durumdayıq və daşıdığımız hansı keyfiyyətləri məhz milli səciyyə kimi qiymətləndirmək olar? Keçmişə də məhz bu real durum və ideal prizmasından, onun əsasında forma­la­­şan meyarlardan çıxış edərək yanaş­maq lazımdır. “Soykökə qa­yı­dış” çağırışında qorxulu olan məqam bun­dan ibarətdir ki, biz keçmi­şi­­mizdə olan istənilən keyfiy­yəti milli invariant kimi və pozitiv cəhət ki­­mi qəbul edə bilmərik. Həqiqi milli keyfiyyətlər milləti yaşadan, onu in­­kişaf etdirən keyfiyyətlərdir. Bu ba­xımdan keçmişimiz­dən qalan, la­kin tərəqqiyə deyil, tənəzzülə xidmət edən cəhətləri yaşatmaqdansa on­­lar­dan xilas olmaq yolu tutulmalıdır. Lakin biz yenə də nəyin po­zi­tiv, nəyin həqiqi, nəyin saxta olduğunu aydın­laşdıra bilmək üçün keç­miş­­dən daha çox bu günümüzə və gələcəyimizə, milli-mənəvi idealı­mı­za xidmət etmə­liyik.

Ərazinin tarixi, xalqın tarixi, millətin tarixi, döv-lətin tarixi fərq­ləndirilmədən məsələyə milli şüur prizmasından baxmaq çətindir. Min­il­liyin və yüzilliyin əsas səciyyələrini vermək üçün əvvəlcə bütöv­lük­­də tarixi inkişaf prosesi heç olmazsa ən ümumi şəkildə nəzərə alın­ma­lıdır. Etnik qrupların bütöv bir millət halında forma­laş­ması prosesi daha çox dərəcədə əvvəlki minilliklərə aid bir məsələdir.

Son minillik Azərbaycanda etnik-milli baxımdan türk təfəkkürü və türk həyat tərzi ilə; dini müstəvidə yanaşdıqda isə islam mənəviy­yatı və islam düşüncə tər­zi ilə səciyyələnir. Beləliklə, yola saldığımız minillikdə Azərbaycan xal­­qının mentaliteti türkçülük və islamçılığın üzvi vəhdəti, sintezi şə­ra­itində formalaş­mışdır. Lakin bu böyük əsas prosesə ayrı-ayrı dövr­lər­də kənar amillər təsir göstərmişdir. Bu baxı­mdan, axırıncı yüz­il­lik da­ha çox Rusiya amilinin əlavə olunması ilə sə­ciyyələnir. Rusiya amili isə öz növbəsində iki istiqamətə ayrıla bilər. Birincisi, imperiya siya­sə­tin­dən gələn neqa­tiv təsir; anti-milli, anti-türk siyasəti. İkincisi, ümum­­bəşəri dəyərlərlə əlaqə baxımından pozi­tiv məqamlar, Qərbə açı­­lan pəncərə, Qərb sivilizasiyası ilə tanış­lıq. Bu amil axırıncı yüz­il­li­yin həm inqilabaqədərki dövrünə, həm də sovet perioduna aiddir. So­vet periodunun əvvəlki rus təsirindən əsas fərqləri isə buraya həm də an­ti-islam və ümumiyyətlə, ateizm siyasətinin əlavə olunması, şüur­la­rın ideologiya çərçivəsinə salınması, digər tərəfdən isə əhali­nin sa­vad­lı­­lıq dərəcəsinin artması ilə əlamətdardır.

Son yüzilliyin axırıncı on ili isə milli şüurun intibahı və milli özünüdərk istiqamətində axta­rış­larla əla­­mətdardır. Belə ki, yeni yüzilliyə biz milli özünüdərk və milli dövlət qu­­ruculuğu əzmi ilə, dövlət­çilik təfəkkürünün intibahı şansı ilə qədəm qoyuruq.
* * *

Keçid dövründə formalaşmış milli-mənəvi prinsiplər daha yara­ma­­dığından, yeni milli-mənəvi prinsiplər isə hələ tam forma­laş­ma­dı­ğın­dan artıq müəyyən ciddi problemlərlə üzləşirik. Müasir dövrdə uzun müddət qapalı şəraitdə yaşamış Azərbaycan xarici ölkələrlə sıx əla­qəyə girir. Xarici jurnallar, televiziya kanalları və digər informasiya vasitələri ilə Avropanın, Amerikanın və bütün planetin mənəviyyat sa­həsində nə problemləri, nöqsanları vardısa, hamısı bizim məkana da­xil oldu. Əlbəttə, insanlar mənəviyyatca kamil olsalar və kənardan hər hansı mənəvi müdaxiləyə qarşı hazır olsalar, kənar təsirlərə qarşı fər­di daxili müqavimət qüvvələri böyük olar. Lakin hətta tək-tək adam­lar öz mənəvi varlığını qorumaq səviyyəsində olsalar da, əksəriy­yət bunu bacara bilməz. Çünki bütün insanlar eyni dərəcədə kamil və ira­dəli deyillər. Ona görə də, milli varlığı qoruyub saxlamaq funk­si­ya­sı­nı dövlət öz üzərinə götürməlidir.

Dövlətin bu sahədə strateji planı olmalıdır. İstər təhsil sistemi, is­tər gənclərin mədəni-mənəvi həyatı elə bir mühit yaratmalıdır ki, bu mü­hitin xarici təsirlərə qarşı reaksiya qabiliyyəti güclü olsun. Yəni in­san­la xarici təsir arasında bir qoruyucu sahə olmalıdır. Təsadüfi de­yil­dir ki, son vaxtlar mədəni-mənəvi ekologiya anlayışından da istifadə olunur.

İnsanın ətrafında onun daxilindəki mənəviyyat üçün qo­ru­yu­cu mühit olmalıdır. Ozon qatı deşiləndə müxtəlif radiasiyalı şüalar at­mos­ferə daxil olaraq insan həyatı üçün təhlükə yaradır, eləcə də bizi əha­tə edən qoruyucu mədəni-mənəvi mühit deşiləndə birbaşa yad tə­sir­lər insanın daxilinə yol tapır. Belə qorumsuzluq şəraitində yalnız han­sı insanlar ki, iradəlidir onlar tab gətirir, əksəriyyət isə təsir altına dü­şür. Ona görə, bizim əsas iki vəzifəmiz var: Birincisi, insanların mə­də­ni-mənəvi kamillik, özünüdərk dərəcəsini və iradəsini yüksəltmək isti­qamətində iş görməliyik və burada təhsil sisteminin, tədris proq­ram­larının yenidən nəzərdən keçirilməsinə ehtiyac vardır. İkincisi, in­san­ların yaşadığı mədəni-mənəvi mühit saflaşmalıdır, mənəvi eko­lo­gi­ya problemləri sistemli şəkildə həll olunmalıdır.

Sovet dövründə problemlər nisbətən az idi, amma bunun səbəbi o de­yildi ki, ideologiya indikindən yaxşı idi. Sadəcə olaraq, o zaman sər­­hədlər hər mənada çəkilmişdi. Həm inzibati, siyasi, iqtisadi, həm də mədəni-mənəvi sərhədlər möhkəm idi. Xaricdən hər hansı bir təsir mümkün deyildi. Ölkəyə hər hansı kənar bir jurnal daxil ola bilməz, qlavlitin icazəsi olmadan çap edilə bilməzdi. Hər hansı bir xarici te­le­vi­ziya kanalını tutmaq nəinki sadəcə texniki cəhətdən mümkün de­yil­di, həm də ona icazə verilmirdi. Hətta radiolarda bəzi dalğalar söndü­rü­lürdü, onlara qulaq asmaq mümkün olmurdu. Mədəni-mənəvi deq­ro­dasiyaya xidmət edən, insanların ideoloji prinsiplərinə qarşı yö­nəl­dil­miş verilişlərin qarşısı isə tamamilə alınırdı.

İndi biz demokratik cəmiyyət qururuq. Daha qapıları bağlaya bil­mə­rik. Qapıların açılması, bir tərəfdən, yaxşıdır, amma bu açıq qa­pı­lar­dan yaxşı informasiya ilə bərabər pis informasiyalar, insanların mə­nə­viyyatına zərərli olan televiziya verilişləri, mətbuat orqanları daxil olur. Və bizim bəzi yerli mətbuat orqanları asan yolla pul qazanmaq xa­tirinə mənəviyyatı satmaq yolu tutur və ənənələrimizə böyük zərbə vu­rurlar. Məhz buna görə də bizim mətbuat azadlığı prin­siplərimiz olsa da, rəsmən senzura ləğv olsa da, indi artıq sen­zuranı əvəz edən mə­dəni-mənəvi senzura olmalıdır. Bu mənada ic­timai danlaq və mə­zəm­mət formaları tapılmalıdır.

Biz ənənələrimizə sədaqət prinsi­pin­dən, yüksək mənəvi dəyərlərimizi, milli kimliyimizi qorumaq prin­si­pin­dən çıxış etməliyik. Çünki özünütəsdiq milli-tarixi köklərə arxa­la­nır. Bir sıra mətbuat or­qan­larının erotik, parnoqrafik, eyni zamanda qor­xunc fantastik möv­zularda yazıları, televiziya ka­nal­larının gənc­lə­rin psixikasını po­zan qeyri-etik və dəhşət doğuran, reallığa uyğun gəl­mə­yən filmləri mənəviyyata mənfi təsir edir. Bizim əsas işimiz bütün isti­qamətlərdə mədəni-mənəvi mühitin yaradılması prosesinin həyata ke­çirilməsidir.

Bu işdə təhsil işçilərinin çiyninə böyük vəzifə düşür. Bəs bizim tərbiyə verən müəllimlərin özlərinin mənəvi kamillik, intellektual ha­zır­lıq dərəcəsi necədir? Onlar üzərlərinə düşən böyük missiyanın öh­də­sin­dən gəlməyə hazırdırlarmı? Mən deyərdim ki, yox. Əlbəttə, yüksək səviyyəli, öz işinin öhdəsindən layiqincə gələn müəllimlərimiz var. Ancaq bunu əksəriyyət üçün demək olmaz. Cəmiyyət dəyişirsə, yeni ye­tişən gənc kadrların tərbiyə sistemi, onlara verilən biliklərin məz­munu da dəyişməlidir.

Müstəqillik dövründə milli mədəniyyətin və milli mənəviyyatın inkişafı üçün daha böyük imkanlar əldə etmişik. Xüsusilə islamın mə'nəvi tərbiyə üçün faydalı olan prinsiplərindən istifadə etmək hü­qu­qu qazanmışıq. Lakin eyni zamanda, islamın özündən uzaq olan möv­hu­matçılıq və fanatizm prinsipləri üçün də meydan açılıb. Deməli, qa­da­ğalar həm yaxşı, həm də pis şeylər üçün götürülüb. Bizim üzərimizə dü­şən əsas məsuliyyət yeni müsbət tendensiyaları inkişaf etdirməklə, yad, pozucu, mənəviyyata dağıdıcı təsir göstərən amillər üçün çəpər çək­məkdir.

Təsadüfi deyildir ki, bu gün milli ideologiyamızıın əsas tərkib his­sə­lərindən biri azərbaycançılıqdır. Azərbay­can­çılıq həyat tərzində, əx­laq­da, mənəviyyatda, dildə, din­də, ədəbiyyatda – mənəvi mədə-niy­yə­tin bütün sahələ­rin­də əsas istiqamətləndirici məfkurə olmalıdır. Şifa­hi xalq ədəbiyyatı, el sənəti, milli musiqi, millətin mədəni-mə­nəvi möv­cud­luğunun bütün təzahürləri bu gün vahid bir ideya ətrafında sıx su­rət­də birləşməlidir.

Əsrlər­dən bi­zə miras qalmış milli-mənəvi dəyərlər nəin­ki tək­cə müasir mil­li mövcudluğumuzun, həm də siyasi möv­cud­lu­­ğu­mu­zun, dövlətçiliyimizin qarantına çevrilmə­li­­dir. Və ək­sinə. Mil­li-mənəvi var­lı­ğımızın qorunub sax­lan­ması da döv­lə­tin ən əsas funk­si­ya­larından biri ol­ma­lı­dır. Azərbay­can­­çı­lıq Azərbaycan dövlətinin mil­li-siyasi məf­kurəsinə çev­­ril­mə­lidir.

Sağlam mədəni-mənəvi mühit formalaşdırmaq və onu qoruyub sax­lamaq qloballaşma şəraitində çox çətindir. Bu çətinlik müqabilində təs­limçilik isə tam bir anarxiya ya­ranmasına səbəb olur. Onda məktəb tər­biyəsi də öz tə­si­rini itirmiş olur. Məktəbin funksiyası və ona mü­na­si­­bət də­yişir. Əgər biz məktəbi sadəcə təlim vasitəsi kimi deyil, həm də tər­biyə ocağı kimi qoruyub saxlamaq istəyiriksə, ön­cə milli mədəni-mə­nəvi mühiti qorumaq haqqında dü­şün­məliyik. Təhsil özü də bü­töv­lük­də milli ideologiyanın tər­kib hissəsinə çevrilməlidir.

Azərbaycan yeni iqtisadi münasibətlərə keçərkən təbii ki, bu sa­hə­də böyük təcrü­bəsi olan Qərb dünyasın­dan çox şey öyrən­məlidir. Həm elm və texnikanın yüksək inki­şaf sə­viyyəsinə görə, həm də neçə yüz­illiklər ərzində bazar iqtisa­diyyatının qərar­laşma dərəcəsinə və so­sial yö­nü­münə görə Qərb dünyası, heç şübhəsiz, öncül mövqe tu­tur.

Lakin müasirlik ancaq texnologiya və iqtisadiyyat gös­tərici­lə­ri ilə müəyyən edilə bilməz. Müasir insanın for­malaşma­sın­da bə­şə­­riy­yə­tin min illərlə ölçülən mənəvi təkamül yolu bəlkə də elmi-tex­ni­ki tərəq­qidən daha çox rol oynamışdır.

Bəziləri Şərq dünyasını təmsil edən ölkələrin, o cüm­lə­dən, Azər­­­bay­canın müa­sir texnikaya əsaslanan iqtisadi ya­rışda qabaq­cıl Qərb ölkələrindən geri qalmasının sə­bəb­lərini islam di­nin­də və ənənəvi dü­şün­cə tərzində axta­rır­lar. Halbuki iqtisadi inki­şafın hə­rəkətverici qüv­və­si din yox, elmdir. Din iqtisadi meyarlarla deyil, an­caq mənəvi me­yar­larla dəyərləndirilə bilər. Söhbət hansı dinə qulluq edil­məsindən yox, ümumiyyətlə din və elmin münasi­bə­tin­­dən getməlidir. Din öz ye­rin­də, elm də öz ye­rində ol­duq­da cə­miy­yə­tin iqtisadi inkişafına heç bir xələl gəlməz.

Şərqdə mənəviyyat daha çox dərəcədə fərdin öz miq­ya­sı ilə məh­dudlaşdığından, cəmiyyətin mədəni-mənə­vi hə­yatın­dan ayrıla­raq özü­nə qapıldığından, insan daha çox öz dünya­sında yaşa­dı­ğın­dan onun xarici dünya ilə, mad­di həyatla əlaqəsi əsasən iki for­ma­da həyata keçir:

1. Fərdi mənəviyyat aləminin qapıları ani olaraq açı­lır və xa­ri­ci mühitlə intensiv əlaqə yaranır. Bu əlaqə özü müstəqilləşir və insanın xarici təsirə məruz qalmadığı dövrdə, soyuqqanlı düşüncə şə­raitində qərarlaşmış fərdi mənəviyyat oyundankənar vəziyyətdə qa­lır. Fərdi aləm unudu­lur və insan dünyaya ancaq mühitlə inten­siv əlaqənin təsirindən, emosional reaksiyadan doğan konkret bir tap­­­şırıq, hökm, qərarla çıxır. İllər boyu formalaşmış kon­sep­tual dü­­şüncə arxa plana keçir, emosiya vulkanının püskür­düyü lavanın altında qalır.

İmpulsiv emosional reaksiyalardan xilas olmağa çalı­şan, Qər­bin soyuqqanlı düşüncəsinə həsəd aparan Şərq ada­mının istə­yi­ni Əbu Turxan belə ifadə edir:


Hikmət sirdaş olub qala biləydi,

Zəngli saat kimi çala biləydi,

Gen gündə Gün kimi aydın olanı

Məqamda yadıma sala biləydi.
Şərqdə insanın dünyaya münasibəti əsasən aksioloji xarakter daşı­yır, fərdi mənəviyyat prizmasından kənar hadisəyə ancaq qiy­mət verilir, ona yaxşı və ya pis münasibət bəslənir, sonra isə bu mü­nasibət ya poetik yolla vəsf edi­lir (mədhiyyə və ya həcv yazılır), ya da daha sistemsiz və daha impulsiv yolla adi şüur səviyyəsində biruzə verilir.

İnformasiyanın xaricdən fərdi mənəvi dünyaya qəbul olun­ması da əsasən təəssürat formasında, aksioloji xətlə həyata keçir.

2. Fərdi mən prizmasından dünya ancaq ağ və qara rəng­lərdə görünə bildiyindən çox vaxt təsadüfi amillər nəticə­sində ya ağların, ya da qaraların siyahısına düşən hadisə­lər uyğun olaraq ya tərif­lə­nir, ya da pislÿnir. Eyni hadisə­nin müxtəlif yönümlərdə müxtəlif rəngləri üzə çı­xarıl­mır, məsələyə dialektik baxımdan, sistemli şəkil­də yana­şılmır. Təhlil olmadığından bir münasibətdə “yaxşı” kimi qə­bul olunan hadisənin pis cəhətləri üzə çıxarılmır və əksinə.

Bəli, Şərq təfəkkürü nöqsanlardan azad deyil. Lakin kim be­lə he­sab edirsə ki, müasir dövrdə xalqımızın tərəq­qisinə mane olan Şərq tə­fəkkür tərzidir – səhv edir. Şərq təfəkkürünün müəyyən ça­tış­maz­lıq­la­rı varsa, bu onun üstün cəhətlərinə də neqativ planda bax­maq üçün əsas vermir. Digər tərəfdən də, ona qarşı qoyulan Qərb təfəkkür tərzi də özünəməxsus nöqsanlara malikdir. Yağış­dan çıxıb yağmura düş­mək nailiyyət hesab oluna bilməz. Təcrübə göstərir ki, biz Qərb mə­də­niy­yətinin, Qərb təfəkkür tərzinin məhz nöq­sanlı cəhətlərini qəbul et­mə­yə daha çox meylliyik.

Müasirliyə gedən yolun diskoteka və videotekadan, hətta in­ter­net klublarında keç­diyini düşünənlər səhv edirlər. Belə qüsurlu möv­qe­yin yayılması bizim ümumiyyətlə mədəniyyət və müasirlik haqqında tə­səvvürlərimizin məhdudluğu ilə əlaqədardır.

Bəziləri Avropa ilə bağlı olan hər şeyi mədəniyyət hesab edir, müa­sirliyi onunla ayaqlaşmaqda görürlər. Lakin bu zaman nə­dən­sə Avropanın elmi, texnikası, maddi isteh­sal və xidmət mədə­niy­yə­ti yad­dan çıxır, Avropanı Avropa edən, onu irəlidə zənn etməyə va­dar edən əsl cəhətlər unu­dulur, Qərbin tərəqqisində həqiqətən böyük rol oy­na­mış olan, onun maddi mədəniyyətini tamamlayan mütərəqqi mənəvi mə­dəniyyət nümunələri yaddan çıxır və əksinə, Qərbin tə­nəzzülünə, sü­qutuna, mənəvi deqradasiyasına aparıb çı­xara bilən, onun ilkin tə­rəq­qi dövrünün ənənələrinə əsaslan­mayan, yandançıxma (çox vaxt Af­rikasayağı) “mədəniyyət” nümunələri, o cümlədən, bayağı rok, varyete, por­noqrafik musiqi lövhələri, gecə klubları, kazino, striptiz və s. “Avropa mədəniyyəti” kimi qəbul edi­­­lir.

Məhdud sə­viyyəli gənc­lər­də belə bir meyl təbiidir, lakin təəc­­­cüb­lü burasıdır ki, bəzən mət­buat və televiziya da onların “mü­­­da­fiə­sinə” qalxır, məktəblərimizdə dis­kotekaların az­lığından, Ame­­ri­ka və Qərb cazmenlərinin həyat və fəa­liyyə­tini öyrənmək zə­ru­rə­tin­dən, rok mu­siqisinin şəhərimizin kan­da­rında qalmasın­dan bö­­yük qayğı və təlaşla danışılır, darvazaları gen aç­maq tövsiyə edi­lir.

Qər­bin tərəqqisinin əsil hərəkətverici qüvvələri, bö­yük elm ko­ri­fey­lə­ri, maa­rifçilər və filosoflar isə heç yada da düş­mür. Nyu­ton­la­rın, Vol­terlərin, Bethovenlərin həyat və yaradı­cı­lı­ğın­dan söh­bət açmaq unudulur, onlar mətbuat və televiziyaéà éàõûí bu­ra­xıl­mır. Məgər müasir gəncliyin onlara mənəvi ehtiyacı yoxdurmu? Acı­­na­caq­lı haldır ki, gənclə­rimizin əksəriyyəti Maykl Cekson və Şvarts­negeri Rassel və Bordan daha yaxşı tanıyırlar. Bu, bizim kütləvi in­­for­­masiya vasitə­lərinin Avropaya, Qərb mədəniyyətinə birtə­rəfli mü­­nasibətinin nəticə­sidir.

Təsadüfi deyildir ki, hələ XX əsrin əvvəllərində – Ba­kıda ka­pi­ta­liz­min meydana gəldiyi ilk dövrlərdə Qərb sivilizasiyasına, Av­ro­paya seçkili münasibətin zəruri­liyini dərk edən H. Cavid yazırdı:
Avropada işıq da var, zülmət də.

Orda səfalət də var, fəzilət də.

O bir əngin dəniz ki, çox qorxuncdur.

İnsan gah inci bulur, gah boğulur...
Müasir Qərb dünyası daxilən ziddiyyətli oldu­ğun­dan və ra­sio­nal düşüncəni mütləqləşdirdiyin­dən onun birtərəfli tərəqqisi labüd surət­də mənəvi deqradasiyaya gətirir. Lakin Avropa böyük cidd-cəhdlə bu böh­randan xilas olmağa çalı­şır. Biz isə bəzən onu tərəqqi etdirən amillərdən xəbərsiz halda, onun iflas məqamını Qərb sivilizasiyası ilə qarı­şıq salır, Qərbin xilas olmaq istədiyi və məm­nuniyyətlə bizə ixrac etdiyi bayağı mədəniyyətdən ikiəlli yapı­şa­raq “müasir” olmağa çalı­şı­rıq. İstisinə isinmədiyimiz bir şeyin tüs­tüsünü bəh-bəhlə qəbul edirik.

Şərq təfəkkür tərzini atıb Qərb təfəkkür tərzindən yapışmaq (yeri gəlmişkən, təfəkkür tərzi uzun müddətə formalaşır və onun dəyişilməsi də çox mürəkkəb və uzun prosesdir) nə deməkdir? Əsas məqsəd hər hansı təfəkkür tərzinin zəif cəhətlərindən, birtərəfliyin­dən azad olmaq deyilmi?

Məsələ burasındadır ki, müasir dövrdə Şərq və Qərbin qarşı­laş­dı­­rıl­ması, onların fikir tərzində olan özünə­məxsusluğun mütləq­ləş­dirilməsi və yalnız bu və ya digər tə­rəfə üstünlük verilməsi heç bir müs­bət nəticəyə gətirə bilməz. Müasir təfəkkür hətta müxtəlif si­vi­li­za­si­yaların bir-birindən köklü surətdə fərqli olan düşüncə tərz­lərini “ba­rış­dırmağı”, onların mütərəqqi cəhətlərini birləş­dir­mə­yi nəzərdə tutur. Son zamanlar hamını heyrətləndirən “Yaponi­ya müəmmasının” aça­rı­nı da məhz Şərq və Qərb tə­fəkkür tərzləri­nin uğurlu vəhdətində, baş­qa sözlə, Şərqə məxsus yüksək mənəvi potensialın Qərbə məxsus ra­sio­nal düşüncə mədəniyyəti ilə birləş­di­ril­məsində axtarmaq la­zımdır.

Şərq və Qərb mədəniyyətlərinin və müvafiq təfəkkür tərzlə­ri­nin üstün cəhətlərinin aşkar edilməsi həm tarixi, həm də məntiqi plan­da xüsusi tədqiqat tələb edir. Müasir cəmiy­yət­şü­naslığın vəzi­fə­lə­rindən biri də xalqımızın milli mədəniyyətini və təfəkkür tərzini Şərq və Qərb mə­dəniyyətləri kontekstində araşdırmaqdan və onun inkişaf pers­pek­tiv­lərini müəyyənləşdir­mək­dən ibarətdir. Ciddi elmi tədqiqata əsas­lan­mayan qənaətlər, empirik müşahidədən çıxarılan nəticələr isə çox vaxt qüsurlu olur.

Məsələn, bəziləri belə hesab edirlər ki, düşüncəmizin ətalətli­li­yi, məsuliyyətsizlik, biganəlik, “əşi, nə olsun ki...” münasibəti, utan­­caqlıq və s. Şərq təfəkkürünün tər­kib his­sə­sidir. Əlbəttə, mə­su­liyyətsizlik, bi­ga­nəlik pis keyfiy­yət­dir. Lakin o yalnız Şərqin ənə­nə­vi mənəviyyat tər­zi kimi izah oluna bilməz, çünki daha çox dərəcədə so­sial mühitlə, sahibkarlıq hissinin olmaması ilə bağlıdır. Bu isə sosializmdən miras qalmış bir keyfiyyətdir.

Utancaqlıq və ətalətli düşüncə kimi keyfiyyətləri isə ancaq qara rənglə çəkmək düzgün olmazdı. Utancaqlıq nədəsə bizə mane olur deyə, əsrlər boyu formalaşmış bu yüksək mənəvi keyfiyyətdən azadmı olmağa çalışmalıyıq? Əgər ali hisslər intellekti üstələyirsə, birincidən azad ol­maq əvə­zinə, ikincini inkişaf etdirmək barədə düşünməli de­yi­likmi? Elə yüksək intellektual səviyyəyə, praktik fəa­liy­yət və təfəkkür mədəniyyətinə yüksəlmək mümkün de­yil­mi ki, öz sözünü demək və haqqını müdafiə etmək işin­də abır, utan­caqlıq, təvazökarlıq hüdudu daha mane ola bil­məsin?

Hər hansı çəpəri, bəndi keçməyin üç yolu var: bən­din altın­dan sürünüb keçmək, bəndi dağıdıb keçmək və nə­hayət, bəndin üstündən keç­mək. Birinci yol – alçalmaq, axı­rıncı – yüksəlmək tə­ləb edir. Bən­din dağıdılması isə min illər ərzində yaradılmış bir abi­dənin, mənəvi me­yarın ara­dan götürülməsidir ki, bu zaman öl­çü itir, yüksəkliklə al­çaqlıq eyniləşir.

Vaxtilə, burjua inqlabı aristokratiyanın böyük səylə əməl et­di­yi adət-ənənələri, əxlaq və davranış qaydalarını alt-üst etməklə intellektin əxlaqi meyar üzərində birtə­rəfli qələbəsini təmin etdi. Ra­sional düşüncə və işkü­zarlıq təşəbbüslərinin qarşısını ala biləcək heç bir mənəvi məh­du­diyyət saxlanmadı. Bir sahədəki ifratçılığın yerini baş­qa sahədəki ifratçılıq əvəz etdi. Əvvəl bir is­tiqamətdə po­zu­lan mü­va­zinət sonra başqa istiqamətdə pozul­muş oldu. Qərb inti­ba­hı şərq­çi­lik­dən qərbçiliyə keçid prosesində mü­vəqqəti müva­zi­nət mərhələsi ol­du. Lakin bu mər­hələdə qə­rar tutmaq Avropaya müyəssər olmadı. Kəf­kir ətaləti ilə o biri qütbə hərəkət etdi.

Mə­nə­vi qadağanlar rasional fi­kir süzgəcindən keçirilərək hüquq qayda­la­rı ilə məhdud­laş­­dı­rıldı. İntel­lekt isə yüyənsiz at kimi baş alıb elə uzaq­la­ra getdi ki, insan tez­lik­lə öz əməllərinin peşimançılığını çək­­mə­yə başladı. Bioloji və sosial ekologiyaya mənəvi eko­logiya prob­lem­ləri də əlavə olundu.

Müvazinət pozulanda, insanın mənəvi həyatı daxili çar­­pışma və ziddiyyətlərdən məh­rum olanda o, inkişaf im­­­pulsunu itirir, durğunluq vəziyyətinə düşür. Əksinə, mə­­nəvi qadağan­lar­la rasio­nal düşüncə və fəaliyyət, ətalət qüv­vəsi ilə hərəkətverici qüvvə bir-birinə tən gələndə in­sa­nın birtərəfli inkişafına, mənəvi deformasi­ya­sına yol ve­ril­mir.

İnsan təbii ki, həmişə yeniliyə can atır. Lakin hər bir yeniliyə qarşı daxili müqavimət hissi də olmalıdır. Bu hiss həddindən artıq olan­da durğunluq, zəif olanda – öz­ba­şı­na­lıq, anarxiya yaranır.

Şərq təfəkküründə ənənəçilik çox güclüdür. O hər cür yenilikçi fəa­liyyət qarşısında böyük sədlər çəkir. Şərqə məxsus ətalət də bu­ra­dan yaranır. Lakin bu ətalətə qeyd-şər­tsiz pis hadisə kimi, ge­ri­li­yi­mi­zin səbəbi kimi qiymət vermək dayazlıqdır, metafi­zik yaxınlaşmadır. Əta­lət həm də vəznin ağırlığı deməkdir (“ağır otur, batman gəl”). Əl­bət­tə, fizikadan məlum olan “ətalət – kütlə öl­çü­südür” fikrini kor-ko­ra­nə surətdə sosial-mənəvi həyata aid etmək düzgün olmazdı. Lakin bu­radakı açıq-aşkar uyğunluğu da in­kar etmək mümkün deyil. Şərq­də fikir sahəsində, mənəvi sferada dəyişkənlik, mütəhərriklik “yün­gül­lük” kimi – mənfi mənada; sa­bitlik, ətalətlilik isə “ağırlıq” kimi – müsbət mə­nada qiymətləndirilir.

Bu, doğrudur ki, insanı insan edən məhz mənəvi qadağan­lar, əx­la­qi sədlərdir, nəfsi buxovlayan ətalət qüvvəsidir. Lakin bu sədlər özü də hər bir inkişaf mərhələsində ağıl süzgəcindən keç­mə­li, bir növ filtr – təmizləyici rolunu oynamalıdır.

Şərqi geri qoyan ətalət qüvvəsinin böyüklüyü yox, hərəkət­ve­rici qüv­vənin kiçikliyidir; mənəvi sədlərin yüksəkliyi yox, in­tel­lek­tual cəhdlərin zəifliyidir.

Qərb dünyası intellektual yüksəliş yürüşündə mənəvi sədləri da­ğıt­dı. Yaponiya intellekti mənəvi sədlə həmahəng surətdə inkişaf etdi­rə­rək onun üzərindən keçməyə müvəffəq oldu. Biz isə elmi tərəqqi və in­tellektual inkişafın qayğısına qalmadığımızdan və yeganə böyük sər­və­timiz olan mənəvi səddin üstündən keçə bilmədiyimizdən onun al­tın­dan keçməyə çalışırıq.

Lakin görəsən bünövrəsi artıq oyulmaqda olan bu nəhəng səd­din tarixin sınağına davam gətirəcəyinə ümid etmək olarmı?

Bizcə, neçə-neçə nəsillərdən bizə miras qalmış mənəvi sərvət­lərin, adət-ənənələrin, dini-əxlaqi dəyərlərin intellektual inqilabın tufan­la­rın­dan, dağıdıcı təsirlərindən qorunub saxlanması, “milli-mənəvi də­yər­lərin ümumbəşəri dəyərlərlə birləşdirilməsi” üçüncü minilliyin asta­nasında Şərq xalqları qarşısında duran ən böyük tarixi vəzifədir.

* * *
İnsanın mənəvi ehtiyacları onun boya-başa çatdığı milli-mədəni mühitin spesifikası ilə müəyyən olunur. Ona görə də hər bir xalqın sosial-mənəvi mənşəyini, mədəniyyət tarixini öyrən­mədən ye­ni nəslin nə kimi hisslərlə yaşa­dığını, onun mədəni tələbat meyl­lə­rini və estetik zövq oriyentasiyasını müəyyən etmək çox çətindir. Lakin təəssüf ki, əvvəlcə proletkultçuluğun təsiri ilə, sonra isə repres­­siya və yetkin so­sia­lizm illərində bizi öz mənəvi kökləri­mizlə bağla­yan tellər zəifləmiş, milli mədəniyyət tarixinə maraq azalmış­dı. Sosialist gerçəkliyinin milli özünüdərk və mədəni tərəqqi üçün yaratdığı şəraitdən tam şəkildə is­tifadə etmək imkanına biz yalnız müstəqilləşmə mərhələ­sində nail olmuşuq. Bu imkanı reallaşdır­maq isə hər xal­qın özündən asılıdır.

Xüsusən Azərbaycan mədəniyyətinin müxtəlif tarixi dövrlərə bölünən zəngin və çoxsahəli keçmişinin öyrənilməsi ciddi çətinlik­lərlə bağlıdır və bu sahədə yalnız elm və sənət adamlarının birgə səyi nə­ti­cə­sində nailiyyət əldə etmək mümkündür.

Azərbaycan mədəniyyəti müxtəlif dövrlərdə müxtəlif sivili­za­si­ya­la­rın nailiyyətlərindən bəh­rələnmiş və eyni zamanda onların bəzi­lə­ri­nin beşiyi başında dayanmış elə mürəkkəb və zən­gin bir fe­no­mendir ki, onu bəsit, stan­dart təfəkkürlə dərk etmək, mənimsə­mək mümkün deyil.

Tarixi keçmişə etinasız və bəsit münasibətin nəticə­si­dir ki, müa­sir Azərbaycan bədii tə­fək­kürünün qaynaqla­rını təşkil edən və özünə­məx­sus ənənələrə malik olan milli əfsanə və əsa­tir­lər, şifahi xalq yara­dı­cılığının istər xarici təsirlər üzündən yarı yolda qalan, istərsə bu gün də ya­şa­maq­da davam edən müxtəlif qolları, əsrlər boyu xalqı­mı­zın mə­dəni-mənəvi sərvətlərinin da­şıyıcısı, qoru­yucusu və ötürücüsü ro­lu­nu oynamış əvəzsiz ozan sənəti, Zər­düş­tilik fəl­sə­fə­sin­dən miras qalmış dü­şüncə tərzi və adət-ənənələr, Alban dövləti dövründə xristianlığın tə­siri ilə for­malaşmış sə­nət nümunələri və xüsusən yeni dövrə gəlib çat­mış olan arxitektura abi­­dələri və sə­nət yüklü arxeoloji tapıntılar, atəş­pərəstliyin, xris­tian­­lığın və əcdadlarımızın etiqad bəs­lə­diyi di­gər din­lərin öz yerini təd­ricən islama verdiyi keçid mər­­hələsində incəsə­nət­də baş verən tə­­bəd­dü­latlar və isla­mın təsiri ilə yeni keyfiyyət halına qə­dəm qo­yan orta əsr sin­tetik Azərbaycan mə­dəniyyəti – bütün bun­lar uzun müd­­­dət xüsusi tədqiqat obyek­tinə çevrilməmiş, müasir milli mə­­də­niy­yətimizin struktu­runda hələ də nəzərə çar­pa­caq yer tutan qə­dim ün­sürlərin mənşəyi və tə­kamül yo­lu layiqincə araşdırılma­mış­dır. Ça­rizm və daha sonra so­vet dövründə heç bir əsas ol­ma­dan adət və ənənələ­rimi­zin, milli sənətimizin spesifik xüsu­siyyətlə­rinin an­caq islam­la bağ­lan­ması və islama bəsləni­lən qeyd-şərtsiz mən­fi mü­­na­si­bə­tin az qala bütün mədəni keçmişimizə şa­mil edil­­məsi müa­sir milli mə­də­niyyətimizi öz tarixi kökləri ilə əla­qəni itir­mək təh­lükəsi qarşı­sın­da qoy­muşdur.

İndi bizim qarşımızda bir tərəfdən milli köklərə, milli-mənəvi də­yər­lərə qayıdış, digər tərəfdən də elmi-texniki inkişaf və informasiya cə­miyyətinin qoyduğu çağ­daş tələblərə uyğunlaşmaq vəzifəsi durur. Hər bir şəxsin fərdi-mənəvi aləmində gedən proseslər də bütöv­lük­­də mil­lətin mənəvi həyatı ilə bağlı problemləri xatırladır. Karl Qustav Yun­qun yazdığı kimi, «ayrıca insanın psixologiyası bütövlükdə millə­tin psixologiyasına uyğun gəlir».1 Daha sonra K.Yunq fərdlə toplum arasındakı münasibətdən çıxış edərək ictimai inkişafın mümkünlük şərtlərini də ayrı-ayrı insanların «norma»dan kənara çıxa bilməsi ilə müəyyənləşdirir.

K.Yunq yazır: «O işi ki, millət görür, o işi hər bir insan da görür; və bir insan bu işi görürsə, deməli bütövlükdə millət də gö­rür».2 Bu bir növ fərdlə millət arasında tarazlıq vəziyyətidir. Bu tarazlıq ancaq bir halda pozula bilər; ayrı-ayrı adamlar milli-mənəvi meyarlar sisteminə uyğun gəlməyən hərəkətlər etdikdə. Lakin bu uyğunsuzluq, bu kənaraçıxma iki isti­qa­mətdə ola bilər. Kimsə millətin səviyyəsinə qalxa bil­mir, yaxud kimsə orta milli səviyyədən yüksəyə qalx­maq və öz soydaşlarından indiyədək heç kimin görə bil­mə­diyi iş­lər görməklə milli inkişafa yeni impuls verir.

Burada biz ideologiya ilə tərbiyə arasında münasi­bət­lə qarşı­la­şı­rıq. Tərbiyə fərdlərə yönəlmiş olur və hər bir fərdin mövcud mədəni-mə­nəvi dəyərlərə yiyələnməsinə çalışır. İdeologiya isə millət səviy­yə­sin­də olur və bütöv­lük­də ictimai inkişafın təmin olunması naminə bu də­­yər­lər sisteminin özünü nəzəri şəkildə formalaşdırır. Deməli, hər bir öl­kədə tərbiyə prosesi milli ideologiya zə­mi­nində həyata keçiril­mə­li­dir. Bu ba­xım­dan, pedaqoji proses və pedaqoji nəzəriyyə də tam müs­təqil ol­ma­yıb, milli-fəlsəfi fikrin və ideologiyanın tələblərinə uyğun surətdə hər bir inkişaf mərhələsində yenidən qurulmalıdır.




1 К.Г.Юнг. Собрание сочинений. Психология бессознатель­но­го. М., Канон, 1994, стр. 28

2Yenə orada.





Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©kagiz.org 2016
rəhbərliyinə müraciət