Ana səhifə

El – munteka (ŞİİLİk ve mahiyeti)


Yüklə 0.94 Mb.
səhifə1/23
tarix14.06.2016
ölçüsü0.94 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   23
.


EL – MUNTEKA

(ŞİİLİK VE MAHİYETİ)

 
Hafız Abdullah Muhammed b. Osman ez-Zehebî




Şia'ya (Şîî İbnü'l Mutahhar'a Karşı Olan) Reddiye

 
Mukaddime



 
Bismillahirrahmanirrahim

“Ey iman edenler! Allah için hakkı ayakta tutan, adaletle şahitlik eden kimseler olun. Bir kavme (topluluğa) olan kininiz / düşmanlığınız, sizi adaletsizliğe sevketmesin. Adil olun! Zira bu, takvaya daha yakındır. Allah’tan korkun! Muhakkak ki Allah, yaptıklarınızdan haberdardır. ” (Mâide 5/8)

İslam dininin doğuşu, insanlık tarihi boyunca zuhur eden hâdiselerin en büyüğüdür. İslâm, tecelli etmiş ve edecek olan Hakkı ayakta tutmak için gelmiştir. İnsanların anlaşma ve ihtilaf etmelerinde, muamelelerinde, hüküm vermelerinde, düşünce, araştırma, ilim tahsili ve teşkilatlarında; iyilik ve maslahatlarının bulunduğu konularda birbirlerine yardım etmelerinde, karşılaştıkları bütün haklar, İslâmdan kaynaklanır.

Allah (c.c.) şöyle buyurur:

“Rasulünü hidayetle ve hak din ile, bütün dinlere üstün kılmak için gönderen O'dur; müşrikler hoş görmeseler bile.” (Tevbe 9/33)

İslâm, inananları adalete uygun olan her şeyi yaşamaya, doğru bildiklerini dile getirmeğe, adalet saltanatının çerçevesi içinde hareket ederek onun bayrağını İslâm diyarının her tarafına ve güçleri yettiği kadar dünyanın diğer kesimlerine yaymağa; kendileri, babaları ve çocukları aleyhinde de olsa bu adalet ölçüsünden ayrılmamağa davet eder.

Hak ve adaleti ayakta tutmak, onlara göre şehâdette bulunmak İslâmın ilk unsuru, önde gelen ahlakı ve ona inananı başkasından ayıran en belirgin özelliğidir. Bu özellik hoşgörü, sadelik, temiz kalblilik, Allah'ın razı ve halkın da mutmain olduğu şeyleri tercih etmekle belli olur.

Takva ise, insanlar arasındaki derecelendirmede esastır. Takva ehlini ve ondan sapanları bilen Allah (c.c.) dır. Onların durumundan Allah'a karşı hiçbir şey gizlenemez.

Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ashabını; bütün insanlığı bu yüce dine davet etmek üzere İslam'ın üstün değerleriyle eğiterek hazırlamıştır.

Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) Âişe'nin (r.a.) mescid-i nebeviye'ye bakan hücresinin perdesi arkasında, Yüce dosta teslim olmak üzere iken, mübarek gözlerini yumarken, seçkin ve saf ashabını taşları birbirini kenetleyen bir bina gibi, ibadet ve taatta kalblerini ihlasla Allah'a teslim etmiş kimseler olarak Ebu Bekr 'in (r.a.) arkasında saf tuttuklarını görmekle, Allah (c.c.) kendisini hoşnut kılmıştır.

Ebu Bekir (r.a.) ki O'nun ve öz kardeşi gibi olan Ömer (r.a.) hakkında, kardeşleri Ali (r.a.), Küfe'de mimberden halka hitab ederken:

“Bu ümmetin en hayırlısı Ebu Bekir sonra Ömer'dir.” demiştir.

İslam ve müslümanların Allah katında mahlukatın en yücesi olan Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)'in dünyadan ayrılmasıyla vuku bulan faciaların akabinde bir göz kırpması gibi bir zamanda bu itaatkâr ashab-ı kiram, mübarek yarımadadaki dağınıklıklarını toparlayarak cihad için saflarını birleştirdiler.

Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) dünyaya veda etmek üzere iken de, namaz için saflarını bütünleştiren ashab. Ebu Bekir'in (r.a.) bayrağı altında Şam ve Irak'a doğru Risalet-i Muhammediyyenin emanetini bütün dünya milletlerine taşımışlardır.

Cihaddaki sadakatlarından dolayı Allah (c.c.) zafer va'diyle mükafatlarını çok çabuk vermiştir. Öyle ki, bu ilk halifenin Ebu Ubey'de, Halid, Amr b. As ve Yezid b. Ebi Süfyan namındaki komutanlarının, bayraklarıyla yayıldıkları dünya âleminden “Kurtuluşa geliniz” sedaları inlemeye başlamıştır. Bu komutanlar, kıymetlerini takdir ettikleri için, memleketlere ve vatandaşlarına irfan almak üzere kalp kapılarını açmışlar, Allah ve Resulünün mesajını tebliğ ederek kendilerine muallimlik etmişlerdir. Ebu Bekir (r.a.) Şam'ın bereketli topraklarında ve râfizîlerin memleketlerinde Allah'ın verdiği zaferle hoşnut olduktan sonra, Allah (c.c.) dünyada olduğu gibi, ahirette de onu Rasulullah'a komşu olarak seçmiştir.

Ebu Bekir'den sonra İslam gemisinin kaptanlığını halife Ömer ele aldı ki, Ömer (r.a.), Ebu Bekir'den sonra kardeşleri Ebu'l-Hasan Ali'nin (r.a.) şehâdetiyle de bu ümmetin en hayırlısıdır.


Uyku bilmeyen Allah'ın gözetiminde İslâm kafilesi yoluna devam etti. Da'vet-i Muhammediyyenin kahraman orduları Nil vadisine, oradan kuzey Afrika'ya seyrederken diğer kahraman kardeşleri de Kisra imparatorluğu'nun en ücra köşesine kadar yarıp gidiyordu. Bu durum, yahudi ve mecusilerin  Ömer'in (r.a.) temiz kanını dökmelerine kadar devam etmiştir.

Allah (c.c.) Ömer'e (r.a.) adaletle hükmetmenin en güzel misalini nasip ettikten sonra onu mübarek iki arkadaşına komşu kıldı. Ondan sonra müslümanlar ahlaken en güzel, kalben en yumuşak, Kur'an'ı en güzel bir şekilde ezberleyen, zamanın belâlarına karşı en çok sabreden ve Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)'in iki kızlarını-üçünçüsü olsaydı onu da verecekti- almakla ona damad olma şerefine nail olan Osman'ı (r.a.) halife olarak seçtiler. Allah cümlesinden razı olsun.

Osman (r.a.), bu seçkin ashab cemaatına samimi bir kardeş, çocuklarına şefkatli bir baba olmuştur. Onun halifeliği müddetince, Ümmet-i İslam en rahat ve en saadeti bir hayat yaşamıştır. Tabiînden iki büyük âlim Hasan Basri ve İbn-i Sîrîn bunun doğruluğuna şahitlik etmişlerdir. Çünkü Osman'ın (r.a.) cihad bayrağı kahraman mücahidlerin elinde Kafkasya'nın ötesini yararak gidiyordu. Öyle ki, Kisranın askerleri onlara yanaşmaktan bile çekmiyorlardı. İşte doğulu ve batılı milletler ashab-ı kiramın adaletlerini, yumuşaklıklarını, şefkatlerini, istikametlerini ve yeryüzünde teessüs ettikleri hakka uygun gidişatını bu şekilde tanımışlardır. Bundan dolayı, Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ashab-ı kiram hakkında şöyle buyurdu:
“Nesillerin en hayırlısı zamanımda yaşayanlardır. Sonra -iman ederek- onları takib edenler ve onları da takib edenlerdir” (Ahmed b. Hanbel Müsned No: 3594 K 26, B:1).

Yukardaki hadis peygamberliğin mucizelerindendir. Zira İslam tarihi asrı saadet gibi saadetli, izzetli ve hakkın istikametine doğru yürüyen bir neslin yaşadığı başka bir zaman daha görmüş değildir Bu şekildeki hayatın sınırı Emevi Devleti'nin sonu ile Abbasî Devleti'nin ilk halifeleri zamanına kadar uzanır.

El-Hafız İbn-i Hacer, İslâm ümmeti, tabiîne uyan ve sözleri kabûl edilenlerin hicri ikiyüz-yirmiye kadar yaşamış idareciler olduğu üzerine ittifak ettiğini, bu tarihlerden sonra da bidatların zuhur ederek hâl ve gidişin süratli bir şekilde değiştiğini söylemektedir. (Fethu’l-Bârî, 7/4)

Rasulullah'ın asr-ı saadette yaşayanları “Ümmetin en hayırlısı” olarak nitelendirmesi peygamberliğin mucizelerindendir.

Asr-ı saadet İslam tarihinin altın asrıdır. İslam tarihi o asır kadar bereketli, ahalisi güçlü, kuvvetli, cihada karşı samimi ve doğru, Allah yoluna yapılan da'veti yer yüzünün her köşesine yaymış bir asır daha görmemiştir.

Saadet asırlarında hafızlar her tarafa yayılmış, tabiîn gençleri sahabilerin bulunduğu yerlere giderek, sünneti ölümden (kaybolmaktan) kurtarmak için hadisler ezberlemiş, onları takip eden diğer gençler de Tabiî'nin Ashab'tan hadis nakledenlerine giderek onlardan hadis alıp ezberlemişlerdir. Böylece sünet emaneti Mâlik, Ahmed ve diğer tedvin ehli olan zatlara ulaştırılmıştır. (Tedvin: 2.asırda hadislerin devlet emriyle bir araya toplanması)


Peygamberliğin mübarek kokusunu aksettiren bu nakiller, emin hafızlardan diğer emin hafızlara tevdi edilmiş (aktarılmış) tir. Böylece Allah'ın kitabından sonra müslümanların en değerli ve kıymetli kültürleri sünnet oldu.

Mirasçıların miraslarını aldıklarında kuvvet ve makam sahibi oldukları gibi, Sünnet’te Müslümanların gücünü arttıran önemli bir miras olmuştur. Ashab ve tabiînden miras olarak Devraldığımız İslâmın bu şerefli mirasına benzer bir mirası hiçbir ümmette görmüş değiliz. Bu mübarek ve kudsî mirasın en değerli olanı Ebu Bekir, Ömer ve Osman (R. Anhum)ın onunla son derece ilgilenerek Kur'ân ayetlerini cem'edip, kiraatı tesbit ile onları mushaflarda muhafaza etmeleri olmuştur. Allah (c.c.) onlara en iyi mükafatı versin. Âmin!

Bu büyük mirasın hazinelerinden birisi de, her sahabinin Rasulullah'ın hadis, hutbe, emir, yasak ve ikrarı gibi teşriî hayatla son derece ilgili olan mevzuları ezberleyip, tabiînden kardeşleri ve çocukları olan zatlara ve kendilerine iyilikle tâbi olanlara aktarmalarıdır. Bu durum hiçbir peygamber ve sahabileri için bu şekilde olmamıştır. Beşeriyetin ahlâk ve teşri' alanında en büyük mirasları olan bu miras, tabaka, cins, renk demeden ümmetleri iman ile bir araya getirmiştir.

Ashab-ı kiramın insanlık yararına yapmış oldukları hizmetleri ancak zâlim, hakkı kabul etmeyen ğayr-i müslim veya İslamın zahir (açık hükümleriyle) değil, batınîliğini iddia ederek ona göre hükmeden zındıklar küçümseyebilir.

Bu asîl neslin bize bıraktığı mirasın diğer bir yanı da, İslâmı mümtaz ahlâk ve müşfik hareketleriyle ümmetlere arzetmeleridir. İslâmı yaşamakla O'nu başkalarına sevdirmişler, güzel karekterleriyle misal olmuşlar, böylece İslâmı başkalarına öğretebilmişlerdir. Onların bu durumu, asırlarında bilinen ve en ücra köşelerde yaşayan milletlerin İslama girmelerine vesile olmuştur.
Hulafâ-i Râşidînin valileri ve onlardan sonra gelen ve Kureyş'ten olan halifelerin bayrağı altında cihad eden tabiîn de ashab-ı kiramın bu faziletlerine iştirak etmiştir. Kureyş'in o halifeleridir ki, varlıklarıyla ilgili olarak peygamberliğin işareti vardır. Sahihaynde yüceliklerine dair hadisler vârid olmuştur. Diğer işaretler ise, Rasulullah'ın Küba'da rüyasında Muaviye'nin denizde sefere çıkacağını, bir başka rüyasında da İstanbul surlarının Muaviye'nin oğlu tarafından muhasara edileceğini görmesidir.

Cabir b. Semure'den Sahihayn'da haklarında hadis rivayet edilen Kureyş'în bu halifeleri ve onlarla beraber olanlar, dünyanın her tarafına sefere çıkarak cihad etmişler ve İslâm davetini Asya, Afrika ve Avrupa gibi dünyanın muhtelif kıtalarına götürmüşlerdir. Cihad bayraklarını dünyanın her tarafına ulaştırdıkları için onları ne kadar översek yine de gerekenin onda birini bile ifa etmiş sayılmayız.

Ne yazık ki, İbnül Mutahhar lakabıyla anılan bir zındık ortaya çıkarak “Minhacül Kerâme” isminde bir kitabı kaleme almış, onunla bu asîl ve şerefli ashab ve tabiîn nesline hücum ederek cihadlarını yermiş, iyiliklerini çirkinleştirmiş, yüce ahlâklarından dolayı kesbettikleri faziletlerini inkar etmiş, öyle ki, onlarla savaşanları -Mecusi, Rum, Müslüman olmayan Türk ve Tatar- dahi hayrete düşürecek şekilde iyiliklerini kötülüğe çevirmiştir. Bu şaşkın hareket o kadar ileriye gitmiştir ki, müslümanlar İspanyanın idaresini ellerinde tuttukları sırada, papazlar İbn-i Hazm ile münakaşa ederlerken râfizilerin bu hareketlerini ileri sürerek Kur'ân'ın tahrif edildiğini iddia etmeye kalkışmışlardır. Bunun içindir ki, İbn-i Hazm onlara şu cevabı veriyordu:

“Papazların; Râfiziler Kur'ânı değiştirmişlerdir, şeklindeki iddialarına gelince, zaten râfizîler müslüman değildirler.” (El-Fisal C. 2/78)

Hıristiyan papazların, râfizî El-Küleynî'nin “Kitabül-Kâfî” adlı eserindeki yalanlarla müslümanlara karşı hüccet getirmeğe kalkıştıklarını yine mezkûr eserde açıkça görülmektedir. Kitabül Kâfide şöyle deniliyor:

“Câbir el-Ca'fi'den Ebu Ca'fer'in şöyle dediğini işittim; Kur'an'ın indirildiği gibi cem' edildiğini iddia eden ancak yalancıdır. Kur'ân'ın dirildiği gibi cem' eden ve onu ezberleyen yalnız Ali (r.a.) ve ondan sonra gelen imamlardır.” (Kitabül Kâfî s. 45 H. 1278 de basılmıştır.)”...


Ebu Abdullah'ın yanına gittim. Ebu Abdullah; yanımızda Fâtima'nın (r.a.) mushafı vardır, deyince; Fâtima'nın mushafı hangisidir? dedim. Ebu Abdullah şöyle dedi:

“Öyle bir mushaftır ki, sizin şu mushafınızin üç katı kadardır. Allah'a yemin ederim ki, içinde mushafınızdan bir tek harf yoktur.” (a.g.e. S: 57)

Küleynî'nin bu tip küfür ve iftira ile dolu olan “Kitab'ul-Kâfi” adlı eserine, şîîlerin hadis literatüründe, müslümanların nezdindeki Sahih-i Buhari'si gibi itibar edilir.

Elinizdeki kitab ile fikirleri reddedilen İbnul Mutahhar'a gelince, şîîler “Ravdatul Cenne” adlı eserlerinde onu şöyle tavsif ediyorlar:

“Kuvvetli görüşlü âlimlerin medar-i iftiharları, İslam dairesinin merkezi, Allah'ın yeryüzündeki karanlıkların nuru, fazilet ve ahlâkta yaratılmışların üstadı, ümmet, hakkaniyet ve dinin güzeli...”

Benim görüşüme göre İbnül Mutahhar'ın “Minhacul Kerame” ile İbn-i Teymiye'nin “Minhacul İ'tidal” veya “Minhâcussünne” adlı eserinin gayesi mezhep ihtilafları değildir. Ne İbnül Mutahhar, müslümanları râfizî ve ne de İbn-i Teymiyye râfizileri müslüman yapmak ister. Her iki şekil de mümkün değildir. Çünkü her iki dinin esasları çok derinden ayrıdırlar.

Biz şâri'in bir, ma'sumun bir olduğuna inanıyoruz, O da Rasulullah'dır. Ondan başka ne şâri' ne de ma'sum vardır. Rafiziler ise on iki imamın ma'sum olduklarını iddia ediyorlar. Biz de diyoruz ki, onların ma'sum (!) olan onbirinci imamları zürriyetsiz olarak ölmüştür. Kardeşi Ca'fer, abisinin çocuğu olmadığı için malına ve iddet müddeti içerisinde de hanımlarına ve cariyelerine sahip çıkmıştır. Hatta kardeşi Ca'fer ile beraber o zamanın ileri gelenleri nezdinde onbirinci imam olan Hasan el-Askerinin çocuğu olmadığı sabit olmuştur. Râfizîler ise, tarihin inadına giderek, Hasan el-Askerî'nin bir çocuğu olduğunu, bunun da onbeş asırdan beri bir sirdapta (mağara) saklandığını ,halen de hayatta olduğunu, İslâmdaki şârî' halifenin bu çocuk olup, o günden bu güne kadar gelip geçen bütün idarecilerin zülmen idareci olduklarını, velayetlerine hakları olmadığı halde müslümanlardan zorla velayet istediklerini iddia ediyorlar.
Yine onlar Rasulullah'ın vefatından bu yana gelip geçen bütün devlet başkanları, imamlar -idareciler- ve Halifeler'in zorba, zâlim ve gayr-i meşru idareci olduklarını söyledikten sonra, on ikinci imamlarının bir müddet sonra geleceğini, Allah da ona, Ebu Bekir, Ömer ve bütün müslüman halifelerini dirilteceğini, o da onları sorguya çekeceğini, (haşa!) zulmettikleri, gasbettikleri, zorba davrandıkları ve haksızlık ettikleri için onlara kesin cezalar uygulayacağını iddia ediyorlar.

Bizim Ebu Bekir Ömer, Osman, Ali ve diğer sahabiler hakkındaki hükmümüz; insanlık âleminin bildiği gibi, onların tam bir istikamet ve sadakatle hak yolda yürüyen tek rehber ve tek nesil olduklarına inanmaktır. İnşaallah okuyucu bu durumu kitabın son bölümünde açıkça görecektir.


Biraz önce Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)'in:

“Asırların en hayırlısı asrımdır. -asrımda yaşayanlardır.- Sonra sırasıyla onları takib edenler ve onları da takib edenlerdir.” buyurduğunu rivayet etmiştik. (Buhari Şehadet:9, Ebu Davut Sünnet:8, Tirmizi Fiten:48, Ahmed:5/44,50,404)

Ashab, Kur'ân-ı Kerim'i bize nakleden mümtaz zatlardır. Şeriatımızın temeli olan sahih hadisleri rivayet eden mübarek şahsiyetlerdir. Hadiste belirtildiği üzre, Ashab bu ümmetin en hayırlısıdır. Ali'nin (r.a.) Kûfe'de ve mimberin üzerinde dediği gibi, Ebu Bekir ve Ömer de ashabın en yüceleri olunca, biz müslümanların bu zatlar hakkındaki inancımız da Allah'ın kitabına, Rasulullah'ın sahih hadislerine ve tahrif edilmemiş tarihî hâdiselere muvafık olarak onları tanımak ve tanıtmak olacaktır.

Fakat, İbnul Mutahhar ve Zeyd b. Ali b. Hüseyn'in “Râfizî” diye isimlendirdiği İmamiyye şiilerinin hükmü bizim hükmümüzle farklılık arzeder. Bu durumu elimizdeki kitabın çeşitli yerlerinde tafsilatlı olarak göreceksiniz.

Şiilerle ihtilaf ettiğimiz konulardan birisi de hadislerle ilgilidir.

Bizce sahih hadisler Kur'andan sonra gelir. Biz bu hadisleri şeriatın temellerinden biri olarak addeder ve onları âdil, emin ve zabıtça güçlü şahsiyetlerden alırız. Bunlar öyle âdil şahsiyetlerdir ki, ibadet, takva ve salih amel yönünden eşsiz oldukları gibi, rivayet ettikleri hadislerde müsamaha gösterenlerin rivayetlerini bertaraf etmiş, râvilerin genç ve hafızalarının kuvvetli olduğu yaşlardaki rivayetleriyle, unutkanlık gibi arızaların meydana geldiği yaşlılık devrelerindeki rivayetleri arasında bulunan farklılığı tesbit ederek gerekli olan zabıt, adalet ve benzeri şartların tahakkuk etmediği devrelerde rivayet ettikleri hadisleri atmışlardır.

Şiiler ise rivayetle ilgili emanet, adalet, zabıt ve hıfz gibi esaslara hiç aldırış etmezler. El-Kâfi ve benzeri muteber olan şîî kitablarında insanların en yalancısından da rivayet edilen hadisler bulunur. Çünkü onlara göre hadisin güvenilir olabilmesi için şiilik esaslarına hâvi ve sevdikleri kimseden rivayet edilmiş olması gerekir. Daha önce râfizilerin El-Kâfi adlı eserlerinden Kur'ânın doğruluğuna şüphe götüren bazı hadislerini rivayet etmiştik. Hatta onun içindir ki, İbn-i Hazm; Kur'ân'ın sıhhatine şüphe düşüren râfizilerin sözleriyle delil getirmeye kalkışan İspanya papazlarına durmadan, “Rafiziler müslüman değildirler.” Diyordu.

Bu mücadeleyi gerektiren delillerden biri de Ahmet b. Muhammed b. Süleyman et-Tüsterî'nin Ebu Zur'a er-Râzi'den rivayet ettiği şu sözleridir:

“Ashab-ı Kiramın kusurlu olduklarını iddia eden birini gördün mü, bilki, o zındıktır. Çünkü bizim nezdimizde Rasulullah haktır. Kur'ân haktır. Kur'ân-ı ve sünneti bize nakleden Rasulullah'ın ashabıdır. Bu zındıklar ise, kitab ve sünneti iptal etmek için ashab-ı kiramı cerh ediyorlar. Oysa cerhe müstahak olan kendileridir. Zîra zındıktırlar.” (cerh; Ravide adalet ve zapt sıfatlarından birinin veya ikisinin eksikliğini ortaya koyarak, onun zayıf olduğunu belirtmek)

Râfizilerin müslümanlardan ayrıldıkları bir başka konu da, İslâmın yalnız başına insanlığın dünya ve ahiret saadetine kâfi olamıyacağını iddia etmeleridir. Onlara göre İslam ümmeti kıyamete kadar yetersiz bir idare ile başbaşadır. İtikadlarınca bu ümmet Peygamberden sonra velayet hakkına sahib olan ma'sum imamların idare ve hükümlerine muhtaçtır. Şüphesiz ki, müslümanlar İslâm dininin Şiilerin iddia ettiklerinden çok daha üstün ve yüce, İslâmı yaşayan şahsiyetin de çok daha şerefli ve yararlı olduğuna inanırlar, İslamın yüceliğine ve kemâline işaret eden ve Rasulullah'a inen son âyette Allah (c.c.) şöyle buyuruyor:

“Bugün sizin için dininizi kemale erdirdim, üzerinizdeki nimeti tamamladım ve size din olarak İslamı seçtim.” (Mâide 3)

İslam dini, kitabıyla ve Rasulullah'ın sahih olan sünnetiyle kendisine varılması gereken tek imamdır. Rasulullah'ın Yüce Dostuna kavuşmasından sonra da olsa, ümmet bu dine uyduktan sonra başka bir ma'sum imama uymaya kesinlikle ihtiyacı yoktur. İşte bu olgun ümmet için ma'sum İslamın “Sünnet” i budur. Bunun içindir ki, tarihin muhtelif devirlerinde hatta şu ana kadar müslümanların çoğunluğu “Ehl-i Sünnet” diye bilinmiştir. İslama ve ümmete velayet edecek ma'sum imamlar olmadığı sürece ümmetin âciz, İslamın da onu yöneltmeye yetersiz olduğunu iddia edenler de tarihte “İmamiyye” olarak bilinirler. Buna rağmen imamîler:

Bir tek imamdan başka hiç kimse gerçek imamlık yapmamıştır, derler. Aslında mezkur imamlarına da isyan etmişlerdir. Onun içindir ki, Ali (r.a.) bütün hutbe ve risalelerinde onlardan şikayet etmiştir. O'nun halifesi ve onların da ikinci ma'sum imam dedikleri imamları, müminlerin bir tek cemaat oldukları bir devirde müslümanların imamına biat ettiği için O'na isyan etmişler, kınamışlar ve velayetini red ederek ona itaat etmemişlerdir. Bu çolak ve başıboş imametleri on birinci imamlarının -hem de nesil bırakmadan- ölümü ile sona erince ve onlara gerçekten imamiyye denilemiyeceği ortaya çıkınca, doğmayan ve doğrulmayan imam safsatasını ortaya attılar. Bu safsatayı ilerde okuyacaksınız. Öyle ki, bunlar bu imâmı bir ilâh gibi tevehhüm ederek halen de ölmediğini iddia ediyorlar. Mezhebin bu fikri ile İslamı yetersiz görerek ümmetin yetersiz bir hüküm altında -islamî hüküm- olduklarını iddia etmeleri, İslama yaptıkları en çirkin iftiralarının açık bir belgesidir.

İşte İbnil Mutahhar el-Hillî'nin kitabı İslama ve müslümanlara karşı bu sapık görüşün müdafiidir. Ona reddiye olarak yazılmış Kuvvetli delillerle İslamın tam ve yeterliliğini, müslümanların bu Din ile rüşd ehlinden olduklarını, müslümanların ve halifelerinin Peygamberden sonra ma'sum imamlara ihtiyaçları bulunmadığını ispatlamaktadır.

Allahu Tealanın İslam dinini Mâide süresinin üçüncü ayetinde “Kemal” sıfatı ile nitelendirmesi her şeye kâfi ve safidir. Müslümanlara düşen tek vazife onların iyilikte ve doğrulukta (Kur’an ve sünnetten ayrılmadıkları sürece) idarecilerine itaat etmeleridir. “Allah'a isyan eden mahluka itaat yoktur.”

Bizimle râfizîler arasında ihtilaflı meselelerden biri de onların İslama cemaat dini, müslümanlara da açık bir nassın varid olmadığı hususlarda ictihad ederek icma ettikleri için icma ehli demeleridir. Evet biz ehl-i sünnet vel cemaat olduğumuzu itiraf ediyoruz. Fıkhî meselelerde teşri' ehli olan âlimlerin icmaı da Allah ve Resulünün koydukları şer'î ölçüler dahilinde delildir. Hâkim ve başkalarının İbn-i Abbas'tan rivayet ettiklerine göre:

Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyuruyor:

“Kim emirinden hoşlanmayacağı bir şey görürse sabretsin. Çünkü kim cemaatten bir karış ayrılır da ölürse muhakkak onun ölümü bir cahiliyet ölümüdür.” (Buhari Ahkam: 4, Fiten: 2, Müslim İmaret: 38)

Allah (c.c.) da müminlerin yolunu Rasûlüne itaat ile beraber zikrederek şöyle buyuruyor:

“Her kim de, kendisine doğru yol apaçık belli olduktan sonra, peygambere aykırı harekette bulunur ve müminlerin yolundan başkasına uyar giderse, onu döndüğü sapıklıkta bırakırız. Ahirette de kendisini cehenneme koyarız ki, o ne kötü bir dönüş yeridir.” (Nisa 4/115)

Rasulullah'a aykırı davranmak cezayı gerektirdiği gibi, müminlerin yolundan başka bir yola sapmanın da netice itibarıyla aynı olduğu için, onun da sonu cezadır.

Allah (c.c.) şöyle buyuruyor:

“(Ey Muhammed ümmeti) Siz beşeriyet için meydana çıkarılmış en hayırlı bir ümmetsiniz; iyiliği emreder, fenalıktan alıkorsunuz.” (Âl-i İmran 110)

Bu delillerden de anlaşılmış oldu ki, topyekûn ümmet, yapılan icma' ile iyiliği emrederler, kötülükten sakındırırlar. Sapıklıkta asla birleşmezler. Allah ve Resulünün vacip kıldıklarını yerine getirirler, haram kıldıklarını da haram kılarlar. Onlar için haksızlık üzerine sükût etmeleri mümkün değildir. Böyle bir şey söz konusu olursa tam tersine kötülüğü emretmiş ve iyilikten sakındırmış olurlar ki, bu da Kur'ânın hükmüne açıkça aykırıdır.

Beyan ettiğimiz deliller ile birlikte, tümünü burada beyan etmemiz mümkün olmayan daha birçok deliller ile İslamın cemaat dini olduğu ispatlanmış odu. Bunun içindir ki tarihin her devrinde müslümanların cumhuru “Ehl-i Sünnet vel Cemaat” diye tanınırlar. Ama râfizîlere göre ümmetin icmaı yoktur. Çünkü onlara göre ümmetin fikri kopmuş, idaresi de ayakta değildir. Ümmet fikrinin tekrar dirilip, idare şeklinin de tahakkuk edebilmesi için Rasulullah ve onun kâmil şeriatından başka ma'sum bir imamın rehberliği şarttır.

Şiilerle aramızda olan ihtilaflı meselelerden bir başkası da şudur:

Müslümanlar dua ederken, namaz kılarak Allah ile irtibat kurarken kendisine yöneldikleri bir tek Ka'be'leri vardır.

Bu şiîlere gelince; onların Allah'ın Ka'besi dışında bir çok ka'becikleri vardır. Bunlardan birisi Muğira b. Şubenin kabridir. Ali (r.a.) şehid edilip Küfe mescidi ile evleri arasındaki bir yerde defnedilmesine rağmen, onlara göre Ali (r.a.) bu zatın kabrinde defnedilmiştir. Onlar bu kabri öyle bir kâbe kabul etmişlerdir ki, onun şiiler nezdindeki önemini ancak, ona karşı söyledikleri ve birbirine benzemeyen sözleri ile onun yanında yaptıkları hareketleri öğrenmek ve görmekle mümkündür.

Kâbe (!) olarak kabul ettikleri kabirlerden birisi de, efendimiz Hüseyin'e (r.a.) nisbet ettikleri kabirdir. Kerbelâ'da bulunan bu kabir hakkında -ilerde de göreceğiniz gibi- şiî şâirlerden biri şöyle diyor:

Yetecek kadar tavaf et, Mekke onun kadar manâlı değildir.

Yerdir fakat yedi gök ona yanaşmıştır,

En yüce noktası (göklerin) onun en alçak yerine inmiştir.

Bu kör küfür şekli ömrünün son günlerinde Rasulullah'ın söylemiş olduğu aşağıdaki hadis-i şerifin işaret ettiği husustan başka bir şey midir?

Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyuruyor:

“Allah, yahudi ve hıristiyanlara lanet etsin. Onlar peygamberlerinin kabirlerini mescid yaptılar.” (Buhari, Salat: 48, Cenaiz: 62, Müslim. Mesacid:19, Ahmed: 1/218)

Diğer bir hadislerinde:

“Allahım! kabrimi kendisine ibadet edilen put yapma. Allanın gazabı peygamberlerinin kabirlerini mescit edinen milletin üzerine şiddetlendi.” buyururlar. (Muvatta Sefer: 85, Ahmed: 2/246)

Emirul Müminin Ali (r.a.) de Ebul Heyyac Hayyan b. Huseyn el-Esedi'ye şöyle diyor:

“Rasulullah (sallallahu aleyhi ve sellem)'ın beni gönderdiği bir işe ben de seni göndereyim mi? Tarumar etmediğin bir heykel ve düz etmediğin yüksek bir kabir bırakmayasın.” (Müslim. K. Cenaiz 93)

Bunlar;
Muhammedi iseler işte onlara resullerin hâtimi Muahmmed (sallallahu aleyhi ve sellem)in en sahih hadislerini rivayet ettik.

İmamî iseler işte Ali'nin (r.a.) Rasulullah'ın emrine olan bağlılığını ve adamlarına o emir istikametinde verdiği emirleri açıkça ortaya koyduk.

Yok eğer yahudi ve hıristiyanların peygamberlerine ve dinî büyük şahsiyetlerinin kabirlerine karşı yaptıkları gibi, yapıyorlarsa yaptıkları yanlarında dursun. Kişi kendisini sevdiği yerde görmek ister.

Bundan sonra kitab hakkında bir açıklama yapacağız.

 

  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   23


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©kagiz.org 2016
rəhbərliyinə müraciət