Ana səhifə

Anadolu insani olmak


Yüklə 18.09 Kb.
tarix22.06.2016
ölçüsü18.09 Kb.
ANADOLU İNSANI OLMAK;

ANADOLU

Bu toprakları İslamlaştırmak ve Türkleştirmek için kendisinden önce başlatılan “gaza” seferlerini devam ettiren Selçuklu Sultanı Alaaddin Keykubat (/h.617-634/m.1220-1237) sıcak bir yaz günü ordusuyla Yabanabad (Kızılcahamam) kazasına bağlı Taşlı Şeyhler Köyü’nde konaklar.  Hava sıcak, kuru ve askerler perişandır. Bu sırada ovada, nasıl ve nerden  çıktığı belli olmayan ak saçlı pamuk gibi bir ihtiyar kadın birdenbire ortaya çıkar. (Kırmızı Ebe-Kırgız Ebe diye de bilinir) İki elindeki iki büyük testiyi sanki elindeki  kuş tüyüymüş gibi taşımaktadır. Doğruca askerlerin yanına gelir. Elbisesinden birkaç toprak çanak çıkartıp askerlere uzatır. Elindeki testiyi çanaklara doğru eğerek;

- " Doldurun için yiğitler. Helal olsun " der.

Bunun üzerine askerler buz gibi soğuk suyun başına üşüşürler. Testiler bir türlü boşalmaz ve bütün orduya yeter. Bu arada ihtiyar kadın ile askerler arasında şu konuşmalar geçer;

- " Doldur evlat doldur..."

- " Peki ana doldur! "

- " İçin yavrularım. Doldurun... "

- " Dolduralım ana!

- " Kana kana için çocuklarım. Doldurun... "

- " Tamam ana doldu! "

- " Sağol ana çanak dolu! "

- " Sağol ana dolu! "

Askerler giderler ama hayatlarını kurtaran ihtiyar anayı ve sihirli testileri unutamazlar. Tekrarlarla kulağa hoş gelen " Anadolu " diye anarlar, bu toprakları bundan sonra.



HALİL İBRAHİM BEREKETİ

Anlatılanlara göre, Anadolu' da vaktiyle birbirini çok seven iki kardeş vardır. Büyüğü Halil, küçüğü ise İbrahim adını taşır. Halil, evli ve çocuklu, İbrahim ise bekârdır. Ortak bir tarlaları vardır. Ne ürün çıkarsa, ikiye pay ederler. Bununla geçinip giderler.

Bir yıl harmanı yapıp ürünü bölüştükten sonra Halil, kardeşi İbrahime bir sen payından taşı, bir ben, birimiz taşırken birimiz buğdayın başında nöbet tutar demiş.

- İbrahim de bunu kabul eder.

- Halil bir çuval yüklenir ve evine gider. O gidince İbrahim düşünür ve " Ağabeyim evli ve çocuklu. Geçinmesi ve karınlarını doyurması için onun evine daha çok buğday lazım." der Kendi payından bir kaç kürek atar onun tarafına. Az sonra Halil çıkar, gelir;

- Bu sefer İbrahim, kendi yığınından bir çuval doldurup düşer yola. O gidince, Halil  düşünür bu defa, " Çok şükür, ben evliyim, kurulu düzenim var. Ama kardeşim daha bekâr. O daha çalışacak, para biriktirecek, ev kurup evlenecek. Ona yardımcı olmalıyım. Bana düşen görev budur. " der ve kendi payından kardeşinin tarafına birkaç kürek buğday atar.

İbrahim döndüğünde Halil gider, İbrahim bir kaç kürek atar diğerine, İbrahim gittiğinde Halil kendi payında bir kaç kürek atar onun payına. Bu, böyle sürüp gider. Nihayet akşam olur. Karanlık basar. Görürler ki, bitmiyor buğdaylar. Hatta azalmıyor bile. Yüce Allah iki kardeşin bu davranışını çok beğenir ve buğdaylarına bereket üstüne bereket verir. Öyle ki, günlerce taşır ama bitiremezler buğdayı. Aksine, gittikçe çoğalır buğdayları. Dolar taşar ambarları. Konu komşunun, duyan görenin, gelen gidenin nazarından kaçmaz bu durum. O günden sonra kardeşler arasındaki dayanışmaya, iyi geçinmeye ve bereketin bol yere örnek olarak onların adını anarlar. Bugün dahi " Bereket ", "İyi geçinme ve paylaşma sonucu oluşan bolluk, mutluluk " denilince, bu kardeşler akla gelir. Halil İbrahim Bereketi paylaşmanın, yardımlaşmanın en güzel söylemidir her zaman.

DOSTLUK, YARDIMLAŞMA VE PAYLAŞIM

Anadolu isminin doğuşunun efsaneleşmiş hikayesi ve Anadolu'da yaşayan iki kardeşin paylaşım hikayesi ile yazıma başlamak istedim. Aslında bu iki hikaye söylemek istediklerimin özetini, temasını, çıkarmamız gereken sonuçları hayli ile anlatmaktadır. İçinde bulunduğumuz çağda, zor bir dönemden geçerken en çok ihtiyacımız olan şey dostluğun, dayanışmanın, yardımlaşmanın, paylaşımın önemi bir hayli artmış durumdadır.

Üzerinde yaşadığımız toprakların adı yardımlaşmadan doğmuş, paylaşımla yaşamış. Birlik olmayla, beraberlikle büyümüş. Böyle değerli, böyle güzel bir dokuya sahip bu topraklarda doğan ve yetişen bizler Anadolu İnsanı olgusuna uygun hareket ediyor muyuz? Sadece isminin doğuşunda mı var birlik, beraberlik; yüzyıllardır bu topraklarda geliştirdiğimiz kültürün her zerresine ince ince işlemişiz birliği, bizi biz yapan her alanda kültürümüz yaşamak, yaşatmak olmuş. Cenazemiz olmuş hüznümüzü paylaşmışız. Paylaştıkça azalmış hüzünler. DOSTLAR SAĞOLSUN demişiz her başın sağolsun denildikçe. Cenazemizde bile çevremizi düşünmüşüz asırlarca. Düğünlere gidip sevinçlerimizi paylaşmışız. Neşe içinde oynayıp bir güzel, ardından takı takmış hediyeler vermişiz, evlenirken maddi açıdan zorlanan gelin-damada. Anadolu isminin anlamını kazımışız yaşantımıza.

Bizim halk oyunlarımız bile beraberliği yansıtır. Genel de omuz omuza oynarız oyunlarımızı. Omuz veririz birbirimize, destek oluruz adeta. Omuz omuza değilse yüz yüze oynanır mutlaka. Yüzümüz yüzümüze bakar. Ben sana karşı bir hata işlemedim, ben senin arkandan konuşmadım, gizli gizli iş çevirmedim, ben mert bir insanım, benim senin yüzüne bakacak yüzüm var demişiz adeta. Yüz yüze değilse oyunlarımız, el ele olmuştur bu sefer. Bir elin nesi var iki elin sesi var demişiz. El sallamışız birlikte, heyetler kurumuşuz her oyunda. Görüldüğü üzere halk oyunlarımızda, folklorumuzda bile birliği, beraberliği, mertliği yansıtan bir ülkenin, bir tarihin, bir ecdadın evlatlarıyız. Oysa şimdi, oysa son dönemlerde, birbirimize düşer olmuşuz. Birbirimizin arkasından kuyu kazar, birbirimizin hatalarını arar olmuşuz. Neden birbirimize düşüyoruz, neden birilerinin bizi birbirimize düşürmesine izin veriyoruz? Bu toprakların tarihine yakışıyor mu ayrılık. Bu toprakların insanına yakışıyor mu namertlik. Güvensizlik, kopukluk yakışıyor mu bizlere?

Biz hoşgörünün milletiyiz oysa. Biz sevdiği için dağları delen bir kültürün fertleriyiz. Biz Mevlana'nın hoşgörüsüyüz. Biz Anadolu insanıyız. Biz Anadolu İnsanı olmayı unutmuş Anadolulularız. Ne olursan ol yinede gel cümlesinin birleştiriciliğini kaybetmiş insanlarız. Çok kısa bir zaman önce yılbaşımızı evde çerezle içki içmeden kola ve meyve suyu ile kutlayan, küçük şeylerden mutlu olan insanlardık biz. Camimizde namazımızı kılar, kahvehanede içki içen tanıdıklarla sohbet ederdik. İçki içen namaza başlamazdı, namaz kılan da içkiye. Ama hepimiz hoşgörülüydük. Gülerdik birbirimize. Biri softa olurdu, diğeri ayyaş. Müşteriler de katılınca muhabbete değmeyin keyfine olurdu.



Anadolu'yu kurarken biz, yardımlaşmayı insanlığı koymuşuz baş ucumuza öyle başlamışız her şeye. Tarih bize hasta demiş, yenik demiş, cahil demiş yeri geldiğinde ama asla namert diyememiş. Tarih bu topraklarda yaşayanların hiç bir anında insanlık dışı davrandığına şahitlik edememiş. Bu toprakların insanı, yedi düvelden gelen işgalcilerin işgali ile anasından, babasından, bacısından, yareninden, toprağından ayrılıp cephelere gitmiş, cephelerde kıran kırana savaşıp binlerce şehit vermiş de yaralı düşen düşman askerini sırtında taşımış yine de . Bu ülkeyi kurarken bu toprakların insanı, tarihinin en önemli savaşını kazanıp, İzmir'e ayak bastığında yerdeki Yunan bayrağına basmamış yaşadığı onca zulmün acısına rağmen. Bu toprağın insanı, hiç bir memleketin insanında olmayan, olamayan saygısını da göstermiş bu şekilde.

devamı diğer sayıya...


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©kagiz.org 2016
rəhbərliyinə müraciət